Flitsdaten met m’n broer

Ga je een keer mee speeddaten, vroeg m’n broer. ‘Het is gezellig en wie weet duikel je er wel een date op.’ Gedreven door nieuwsgierigheid naar hoe de vrijgezelle heteroman van mijn leeftijd eruit ziet, zei ik ja en zo zaten we gisteravond in een brasserie in Utrecht met 19 vrouwen en 15 mannen. Niet dat zich te weinig mannen hadden aangemeld, zij laten het alleen vaker op het laatste moment afweten.

De organisatie had broer en ik als eerste gematcht en dus zaten we braaf aan één tafeltje te wachten tot we echt van start mochten. Liever waren we elkaar halverwege tegengekomen, dan hadden we uitgebreid de tussenstand kunnen bespreken.

Rectificeren op z’n Rotterdams (via @widtvoet)

Klik en lees. Verfrissend.

Follow me data

Blog geschreven voor ContentGirls over IT-trends in 2012, gebaseerd op een bijeenkomst van RES Software en PridePR.

De IT-manager die zijn concurrenten voor wil blijven, moet in 2012 actie nemen. Dit is het kanteljaar voor de grote trends, aldus Bob Janssen, CTO van ontwikkelaar RES Software tijdens een IT Trend Event op 26 januari 2012. Wie langer wacht, wordt meegezogen en verliest controle over zijn IT-beheer.

Hondendroom

Vannacht droomde ik van Theo de Monsterhond. Ik wist wel dat hij was overleden, maar toch liep hij kwispelend door mijn huis. Zijn andere baas was er ook en we waren alledrie zo ontzettend blij. Misschien zag ik hem omdat ik laatst zijn evenbeeld heb geaaid: een mannenbull in dezelfde kleur, maar dan jong en glanzend. Hij had dezelfde witte vlek in zijn nek en dat witte scheve streepje op zijn neus. Zijn baasje tilde hem op, zodat we roze vlekken op de buik konden vergelijken. Een tweede Theo – het idee was raar maar ook fijn.

In de droom bleek dat Monsterhond ook echt was overleden, maar dat we hem eens per jaar een dag en nacht uit de hemel mochten lenen, omdat we hem zo missen.

Hij mag in dromen elke nacht wel langskomen.

Tampons

At home, having coffee with my Romanian (GR) and Dutch (MP) twenty-something friends. We have known each other for a while now and get on well. We speak English or Dutch or a mix of both, we talk about all matter of subjects and there’s very little embarrassment. Usually.

“Would you like a Kent cigarette,” MP says to GR, who usually smokes Marlboro. Sure, says GR and accepts. To me, MP says: “These used to be called Barclays. Your old brand. You know, with the tampons.” GR nodds and I ask: “Tampons?” Yes, they say in unison, tampon filters. “Tampon,” I repeat unbelievingly, because I’d never heard them call that in my years in the UK.

Versierbaar

Op de Zeedijk sta ik buiten te praten met een strak gestyleerde boekschrijver, wanneer een vijftiger zich bij ons voegt. Wit haar, forse buik, donkerblauw zeiljack. Ergens in het gesprek vraagt hij of ik ‘versierbaar’ ben. Leuk woord. “Doet een poging,” zeg ik. Waarop hij de onsterfelijke woorden spreekt: “Wanneer ben jij voor het laatst lekker klaargekomen?” En een ijzige stilte daalt neer op onze vierkante meter.

Ik kijk hem aan, wijs met neergaande hand op mijn keurige outfit, en vraag: “Wat aan mij, maakt dat jij denkt dat je dit soort taal tegen mij kunt uitslaan?” Hij zwijgt. “Dit is toch geen openingszin? En dan die belachelijke implicatie dat jij mij iets zou kunnen geven dat ik zelf of een ander niet kan?” (Mijn vader zei weleens dat ik met vitriool was ingeënt en soms had hij gelijk). “Ik dacht niet na,” stamelt het zeiljack, terwijl hij zichtbaar krimpt. “Nee,” bijt ik terug in hooghartig ABN, “Dat was duidelijk.” En om de verbale moord te vervolmaken, richt ik mij tot de boekschrijver en zeg: “Kijk, dit is nou mijn markt. Hier moet ik het als 44-jarige heterovrouw mee doen.” Boekschrijver trekt zijn gezicht in gepast medelijdende plooi. Ik stel het zeiljack voor om de homobar achter ons binnen te gaan en daar wat tips te vragen aan hoe die heren omgaan met vrouwen. Timide vraagt hij of hij het later nog een keer mag proberen bij me. “Als je ooit weer nuchter bent,” antwoord ik. “En nou hup, naar je boot.”

Het licht van Jezus

Op kerstavond mag ik graag zingen. Het is al jaren geleden dat ik aan de kerk ben onttrokken, zoals dat in vaktermen heet, maar die goedgereformeerde klei is redelijk onmogelijk van de ziel te wassen. Daar lijd ik ook niet onder. Een christelijke jeugd heeft me een een flinke dosis algemene ontwikkeling gegeven en een behoorlijke selectie obscure uitdrukkingen. En een behoefte om met kerstmis uit te barsten in kerkklassiekers.

Uit Chéz René (u weet wel, de beste homokroeg van Nederland) ken ik een lange blonde kerkganger die mijn behoefte begreep en me – vanaf de kroeg – meenam naar een internationale evangelische dienst in een middelbare school in Amstelveen. Op de avond voor kerst hadden ze vier diensten, elk gevuld met 750 man, met name dertigers. Het was een blije bedoening, met een uitstekende band, een prachtige dans, videobeelden en hier en daar wat evangelisch drama. Op het podium stond een tunnel met licht aan het eind. Dat was de boodschap. We zongen onder andere ‘God Rest Ye Merry Gentlemen’ en ‘Holy, Holy, Holy’ en het voelde allemaal heel vreedzaam.

Aan het eind van de dienst legde een ouderling uit waarom we allemaal een breeklichtje kregen. Dit symboliseerde het licht van Jezus: pas wanneer een mens gebroken is, kan dat licht door hem schijnen. Daar proefde ik dan wel een gereformeerd sausje, maar hij lachte zo vriendelijk dat ik het hem vergaf. We accepteerden onze staafjes, bogen ze tot ze gloeiden en zwaaiden ze zingend heen en weer, met uiteenlopende doses enthousiasme. Buiten dronken we na afloop een glühwein, rookten een sigaret en belden een taxi om ons terug te brengen naar het café. Coole kerkdienst, knikten wij naar elkaar.

De lange blonde kerkganger heeft een olifantengeheugen en samen zongen we op de terugweg op ongepaste wijze intro’s van Joh. de Heer, gewoon, omdat ze zo poëtisch klinken. We sloegen de maat met het licht van Jezus: Er is een roos ontloken, uit barre wintergrond. Lichtstad met uw paar’len poorten, wond’re stad zo hoog. ’t Hijgend hert, der jacht ontkomen, Schreeuwd niet sterker naar ‘t genot. Dat soort zaken.

We vielen Chez René binnen met het licht van Jezus en de zes mensen die er zaten, barstten uit in een onmelodieus Gloria in Excelsis Deo.

 

Newspaper with benefits

The doorbell rings and I skip downstairs to see who it is. The newspaper boy has come for his annual tip. “Merry Christmas,” says the young and handsome North African and hands me the obligatory Seasons Greetings card from the newspaper. I thank him and run upstairs to find my wallet. It takes for ever and there’s only one note in it. Sod it, it’s nearly Christmas, so here you go mate.

An hour late, the doorbell rings again. Same guy, but holding a bottle of chilled white wine (Sauvignon Blanc, my favourite). “This is for you,” he says. I am stunned. Why? “Do you live alone?” The stunnedness grows. ‘Eh, no.’ “Well, I thought I could come up and share this bottle with you.” ‘Eh, no, I have a visitor,’ I mumble, stupidly pointing my finger back over my shoulder, in the direction of my couch. “Do you ever drink stronger alcohol?” I must have gaped. “Because maybe I can come back some other time and have a drink with you.” ‘Oh no,’ I say, ‘That would be way too scary. Bye.’ “Bye.”

I’m left holding the bottle, unable to think anything but ‘WTF?!’

Newspaper with benefits? Nah. The wine was okay though.

 

De Lijdende Man

Als kerstproject heb ik even een logé. Een leenmens, zeg maar. Een aardige man, vriendelijk in de omgang en nauwelijks tot last. Nauwelijks. Tot hij griep kreeg en ik opeens begreep wat al die vrouwen bedoelden met hun Lijdende Man. Ik had hem nog nooit van dichtbij meegemaakt. Mijn exgenoot was een stille lijder en de verkering was nooit ziek. Maar deze drijft zelfs mijn verpleegkundige vriend tot wanhoop.

Leenhondje Dolly

Het vloog me allemaal aan dit weekend. Het hondloos leven, het vullen van de leegte met vluchten in andere mensen en feestmomenten. Ik had er genoeg van. Monsterhond laat een gat achter dat ik niet in mijn eentje kan vullen en zaterdag dacht ik: ‘Ik neem weer een hond.’ Of het een metafoor is voor iets anders of dat er echt een viervoeter in huis komt weet ik nog niet, maar het leven zonder liefdevol beestje ervaar ik als redelijk nutteloos. Ik snikte het verhaal tegen MP en vroeg of we de hond van zijn vriendin mochten lenen deze week. Die vond het onwennig om zo lang zonder haar beestje te zijn, maar het mocht. En daarom heb ik tot vrijdag Dolly, een kruising Border Collie – Jack Russell, een ongelofelijk slim hondje dat in werkelijk niets op Monsterhond lijkt. Ze holt, ze rent, ze vliegt, ze weegt maar 9 kilo en ze is het gelukkigst met een bal in haar bek. Wandelen met Monsterhond was de laatste jaren een sjokpartij met veel snuffelen en stilstaan en filosoferen over grassprietjes en molshopen. Deze dame wil alleen maar haar bal en begint zenuwachtig te draaien zodra je de zwiepstok pakt en vliegt probleemloos een half uur lang door het park. Ze luistert belachelijk goed. Vanmorgen zocht ze haar bal en stond ze op haar achterpootjes de boekenkast te bekijken omdat hij daar vannacht ook nog was beland. Ik weet niet wat me overkomt. Ik heb diep respect voor haar ‘moeder’, die zo’n keurig kind heeft grootgebracht. En ik voel een enorme rust. bank hangen is weer plezierig geworden en ik kom de hele week meerdere keren per dag buiten.

Ik denk niet dat het weer een Bull Terrier word, tenzij het een mini is. Ik zie mezelf al door de stad fietsen met zo’n bakje voorop met een blij snuitje erin. Ik droom over een onafscheidelijk duo. Ik wil weer die vrouw met een hond zijn. Tot ik de knoop heb doorgehakt – of tot Mijn Hond op mijn pad komt – leen ik alles wat wat er te lenen valt.