Wei make geen voute #essent

Vorige week kreeg ik een brief van energieleverancier Essent, dat mijn maandbedrag verhoogd zou worden van 85 naar 570 euro. Ook zouden zij per automatische incasso het formidabele achterstallige bedrag van ruim 3600 euro incasseren. Het zweet brak mij uit, letterlijk en onmiddellijk. Ik wist dat het niet kon, want toen ik drie jaar geleden van NUON naar RWE ging, daalde mijn maandbedrag van 135 naar 85 euro. Die berekening was gebaseerd op een officiële jaarrekening van NUON. En in mijn leven was – qua huiselijkheid – nauwelijks iets veranderd. Qua energieleverancier des te meer.

A rather strange press event

Yesterday I attended a rather strange press event. Strange in the first place, because it was on a Sunday. Strange in the second place, because the location was very hip and happening, whilst general association with the brand is not. If you sell your computers through cost-saver supermarkets, how can you call yourself high-end? Maybe they want to go up in the world, but there were too many annoyances in the work part of the day, that left me totally unconvinced of the superiority of the product.

Priester in de dop

Velen van ons kennen het celibatair leven, maar gisteravond ontmoette ik een jonge man van 36 die er echt voor koos. P. bereidt zich voor op het priesterschap en wil toetreden tot de orde van de Augustijnen. Een lieve man, met een open en vriendelijk gezicht. Een beetje bleek in huid en haar en kledingkeuze, maar dat gaf hem de juiste kloosteruitstraling. Natuurlijk had ik het helemaal bij het verkeerde eind, qua monniken in isolatie. Deze orde staat middenin de maatschappij, werken als drugspastor of geestelijk verzorger in ziekenhuizen. Dat is het werk dat P. al had gedaan en als priester meer van wilde. Maar hoe zat het dan met zijn homoseksualiteit, vroeg ik. “Jullie grote baas keurt dat toch af?” Ook dat zat anders dan ik dacht. Homoseksualiteit mag, maar je kunt ervoor kiezen om het niet in de praktijk te brengen. “Ik houd van de kerk, niet van de paus. En ik ben meer dan mijn seksualiteit.” Dat laatste had al ik eens eerder gehoord van een priester, die in één avond onze hele voorraadkast leeg at en dronk. Hij kende de man ook en beaamde zijn levenslust.

Om tien uur ging zijn telefoon. Opa. Al vijftien jaar lang belt opa (inmiddels 84) elke dag op dat tijdstip om even te vragen hoe het is.  “Hoi Oop”. Daarna kreeg hij zijn moeder aan de telefoon. “Dag mem. (…) Op de Zeediek.” Het was een heerlijk huiselijk moment.

Een Franssprekende Belg schoof aan, het yin van P.’s yang. Een charmeur, die vooral op de Zeedijk kwam om iets lekkers te vinden. Een man met een ongekende woede tegenover de katholieke kerk. Hij was al jaren bezig om zich definitief uit te laten schrijven. “Ik ga desnoods naar Rome om te zien dat er een streep door mijn naam staat.” De priester in de dop luisterde en oordeelde niet.

Op de plek die vorige week nog het centrum was van cross-dressing Amsterdam, praatten wij over geloof en geloven, over de kerk en religie. En ik kon eindelijk weer een keer die mop vertellen, waar niet-gelovigen nooit zo hard om lachen. “Komt een man bij de hemelpoort en krijgt vervolgens een rondleiding. ‘In dat grote huis zitten de Jehova’s. Daarnaast de Mormonen. In die flat daar wonen de katholieken.’ Wat is dat afgelegen landhuis, helemaal onderaan de heuvel? Vraagt de man. ‘Sssst. Daar zitten de gereformeerden. Die denken dat ze hier alleen zijn’.”

Hearts galore

     

De Hartjesdagen (hearts days) are an old, old feast that was given new life by Stichting Hartjesdagen in 2009. In Medieval times on the Zeedijk in Amsterdam, during de Hartjesdagen local men dressed as women and women as men. The women had the run of the place for three days. In the late 1980′s, the Zeedijk was a dark place for junkies, whores and criminals. I remember accidentally ending up there when I was 16, staring at a boarded-up building and moving away frightened. I couldn’t believe a place that scary was so close to the Central Station. Ciry council and entrepreneurs turned the tide, however, and today it is a lively street with plenty of brown café’s, gay bars, shops, Asian restaurants and a Buddhist temple.

I spend a lot of time on the Zeedijk and have gotten to know quite a lot of people. Colourful folk, many of them, and during the Hartjesdagen they show themselves from their most extravagant side. Drag kings and queens, transvestites, party people: they dress up and strut their stuff. Or they sit in front of their favourite bar and watch life go by with a beer in hand. I love it. I love the extreme, the edges of society. It feels good to watch people exhibit their dream-selves, whilst – often confused – visitors stand around taking photographs and enjoying themselves pointing at all the glitter, glam and bizarre high heels. I love living in a place where this is possible, where we can enjoy the diversity in people and – even it is only for a few days a year – all gender lines blur and mix.

My Facebook pictures are available only for friends of friends, but if you regularly visit the Zeedijk, chances are you are one of them.

   

Dronten revisited

 

foto: Mirjam Verschuren

De Meerpaaldagen zijn al twintig jaar het hoogtepunt van het uitgaansleven in Dronten. Het hele dorp loopt uit voor de braderie, de muziek, de spelletjes en de grote biertent, die het hele plein vult tussen Meerpaal en Gemeentehuis. Met aan beide kanten een podium, spoeden dorpelingen zich avondenlang van de ene kant naar de andere om mee te hossen met klassiekers en – later op de avond – bier naar elkaar te gooien. Drontenaren onderhouden vriendschappen op deze manier: je komt op de Meerpaaldagen werkelijk iedereen tegen die je sinds vorig jaar niet hebt gezien.

Voor het eerst in vier jaar bevond ik me weer tussen de feestgangers. Ik logeerde bij Henk, in ons oude huis. Een beetje nerveus was ik wel. Ik was immers de vrouw die was weggegaan en had geen idee hoe kennissen en ex-schoonfamilie daar op zou reageren. Van Henk wist ik het wel. De laatste nacht met Monsterhond zijn heel veel zaken besproken.

Er was niks veranderd. Iedereen stond nog weer waar hij indertijd ook stond en mensen die elkaar niet kenden, negeerden elkaar. Een feest der herkenning dus.

HTC Sensation versus iPhone

Voor het tweede achtereenvolgende jaar kostte de Gay Pride me een iPhone. Gooide ik hem vorig jaar spontaan in een bak met water, dit jaar is hij vermoedelijk gestolen. Paniek in huize Meerman, natuurlijk. Ik heb m’n 2G nog steeds, maar die is te traag en te gehakt om echt wat mee te kunnen. En toen vroeg een gulle gever die anoniem wil blijven: ‘Wil je misschien een HTC?’ En of! Riep ik. Een dag later ben ik zover dat ik iets durf te zeggen over het verschil tussen de HTC Sensation en de iPhone 4.

Superkluns

Peertje kapot in de badkamer. Nieuwe gekocht. Lamp losdraaien, voorzichtig afwassen en afdrogen, nieuw peertje erin, lamp weer aandraaien. Lamp stort naar beneden en raakt de punt van de wasbak. Wasbak naar de kloten. Overal glas en porselein. Loodgieter bellen voor offerte.

Het verbaast me niet eens dat dit gebeurt want ik ben een superkluns, maar verdorie, waarom nou gelijk een hele nieuwe wasbak moeten aanschaffen terwijl het alleen om een gloeilampje ging? Eerlijk is eerlijk, het ding was toe aan vervanging want de koudwaterkraan weigert al maanden dienst, maar nu kan ik natuurlijk niet meer om vergoeding vragen bij m’n huisbaas. Die is nog steeds geschokt dat hij een heel schuifraam moet laten vervangen, omdat ook het laatste touwtje knapte en de hele boel met grote snelheid naar beneden kwam. Resultaat: een enorme barst van boven tot onder en een raam dat alleen met wrikken en sjorren nog open kan.

Ik ben allergisch voor glas. Wijnkelken, limonadeglazen, iPhone-schermpjes, ruiten, deuren… Hoeveel ik al niet gebroken heb met één minimale beweging, is eigenlijk bewonderenswaardig. Bestaat ‘Wedden Dat’ nog?

Adding old stuff: apologies, subscribers

I am putting my old Pivot blog entries online in my existing WordPress blog. I thought I’d lost them and have been happily copying and pasting all morning. Until a faithful reader pointed out to me I was spamming him. They’re entries from 2005-2009 so apologies for the amount of mail you’re getting from me. Please ignore me for most of the days this week. I hope to have it finished by Monday.

 

Gay Pride 2011

Last year was crazy, spending the Canal Parade on a boat in the pouring rain. This year I showed my support for a whole week, I think. Amsterdam felt festive, people were happy and looking forward to big parties at the weekend. Saturday I cycled very early to a preselected spot on the Amstel (Weesperzijde). There I met a random group of people who all felt like going on a school trip. They brought snacks and drinks, they liked each other and shared a vast amount of cava and prosecco (because beer makes you go to the toilet too often). Weather was great, except for one enormous pour-down that send squealing men in panic to the nearest bit of cover (umbrella’s, truck doors, shops, bars and random boats). Other people immediately took their place. We danced in the rain.

An otherwise sunny afternoon was followed by a long night with lots of dancing and singing and chatting to weird and happy people.

Hoe het verder ging

Social media bleken echt sociaal de afgelopen dagen. Via Facebook, blog en Twitter kwamen ontzettend lieve reacties en steunbetuigingen binnen. En veel ook. Mensen pinkten een traantje weg bij het overlijden van Monsterhond en dat was fijn om te horen en te lezen. Een markante hondenpersoonlijkheid is gaan hemelen.

Zelf ben ik een beetje verdwaald. Het is rustig van binnen, omdat het afscheid zo mooi was, maar ik ben een deel van mijn (digitale) identiteit kwijt. Waar moet ik nu over schrijven? Wie ben ik nu zonder Monsterhond? Hij kwam bij ons in het eerste jaar dat ik ging freelancen, hij was zo met dat leven verbonden… Ben nog niet toe aan het maken van een boekje, maar vermoed wel dat het er gaat komen. (Heb immers de briljante tekeningen van Geza nog, die betere teksten nodig hebben).

Geen idee ook of ‘de klap’ nog moet komen. Ik was immers gewend aan een hondloos huis omdat we Theo in cobazenschap hadden, maar nog nooit was hij er zo lang niet. Ik slaap veel en ben af en toe wat warrig, maar ook dat is niet nieuws. Alhoewel ik nooit eerder twee dagen te vroeg was voor een etentje, zoals gisteravond in Utrecht.

Dit is in feite een overgangsblogje. In mijn Twitter-bio’tje stond “Owns an English Bull Terrier, sort of”. Nu is het “Owned an English Bull Terrier”. Ik heb een grote foto op canvas besteld, die ik straks boven aan de trap hang, zodat ik zijn snoetje zie iedere keer wanneer ik thuis kom. Zijn enorme blik met brokken worden nu verorberd door een oude hondendame verderop in de straat. Zijn speeltjes wil ik weggeven aan de grote dog die er tegenover woont. De rest staat op zolder. Voorlopig komt er geen nieuwe hond. Of kat, sowieso. En ik ga eens rustig afwachten wat er boven komt drijven in mijn leven als hondloze vrouw.