“Would you like a Kent cigarette,” MP says to GR, who usually smokes Marlboro. Sure, says GR and accepts. To me, MP says: “These used to be called Barclays. Your old brand. You know, with the tampons.” GR nodds and I ask: “Tampons?” Yes, they say in unison, tampon filters. “Tampon,” I repeat unbelievingly, because I’d never heard them call that in my years in the UK.

GR decides to be helpful. “You know, the things womens put inside them when they bleed. The filters have the same holes.” “I know what tampons are, guys, I just never thought I’d talk about them with you. And I never knew they were put in cigarettes.” My bad, apparently. GR becomes curious: “Do you use tampons or do you use the things with wings?” I actually blush and say: “Neither.” They both look at me in surprise. “Why not?” I turn a shade redder and mumble something about not getting periods. MP repeats “why not” and GR exclaims I’m much too young for ‘that’. O dear, he thinks I’ve hit menopause. “No, no,” I say, “Not that. It’s just that when I started using a coil, my periods stopped.”

It’s perfectly normal for this to happen and talked about fairly easily – amongst women. It felt so different explaining this to men. Especially when one didn’t know the English or Dutch for any form of internal contraceptive and I really didn’t want to explain the ins and out of a coil and its workings. I’d have to use pictures or elaborate hand gestures. Thankfully, MP took over that task (“my mum has one, it came in a gigantic box”), while I sat there and waited for mutual understanding. Odd, how I can talk about sex no problem, but get embarrassed when it comes to basic bodily functions.

It reminded me of a funny confusion at Spanish school in Barcelona. We were having coffee during our break – French, English and Belgian girls. The French word for ‘batteries’ is ‘piles’, pronounced ‘peel’. The French girl showed me her digital camera and said: “Excuse me, do you have piles?” Unfortunately, she pronounced it in a way that means ‘hemarrhoids’ in English. I looked at her with big eyes, thought for a second and said: “I think the word you’re looking for is ‘batteries’.” I then had to translate that for the Belgian girl (“aambeien”), who translated it in French and I explained it to the English girl. Ah, language. I love it.

Ik kijk hem aan, wijs met neergaande hand op mijn keurige outfit, en vraag: “Wat aan mij, maakt dat jij denkt dat je dit soort taal tegen mij kunt uitslaan?” Hij zwijgt. “Dit is toch geen openingszin? En dan die belachelijke implicatie dat jij mij iets zou kunnen geven dat ik zelf of een ander niet kan?” (Mijn vader zei weleens dat ik met vitriool was ingeënt en soms had hij gelijk). “Ik dacht niet na,” stamelt het zeiljack, terwijl hij zichtbaar krimpt. “Nee,” bijt ik terug in hooghartig ABN, “Dat was duidelijk.” En om de verbale moord te vervolmaken, richt ik mij tot de boekschrijver en zeg: “Kijk, dit is nou mijn markt. Hier moet ik het als 44-jarige heterovrouw mee doen.” Boekschrijver trekt zijn gezicht in gepast medelijdende plooi. Ik stel het zeiljack voor om de homobar achter ons binnen te gaan en daar wat tips te vragen aan hoe die heren omgaan met vrouwen. Timide vraagt hij of hij het later nog een keer mag proberen bij me. “Als je ooit weer nuchter bent,” antwoord ik. “En nou hup, naar je boot.”

Uit Chéz René (u weet wel, de beste homokroeg van Nederland) ken ik een lange blonde kerkganger die mijn behoefte begreep en me – vanaf de kroeg – meenam naar een internationale evangelische dienst in een middelbare school in Amstelveen. Op de avond voor kerst hadden ze vier diensten, elk gevuld met 750 man, met name dertigers. Het was een blije bedoening, met een uitstekende band, een prachtige dans, videobeelden en hier en daar wat evangelisch drama. Op het podium stond een tunnel met licht aan het eind. Dat was de boodschap. We zongen onder andere ‘God Rest Ye Merry Gentlemen’ en ‘Holy, Holy, Holy’ en het voelde allemaal heel vreedzaam.

Aan het eind van de dienst legde een ouderling uit waarom we allemaal een breeklichtje kregen. Dit symboliseerde het licht van Jezus: pas wanneer een mens gebroken is, kan dat licht door hem schijnen. Daar proefde ik dan wel een gereformeerd sausje, maar hij lachte zo vriendelijk dat ik het hem vergaf. We accepteerden onze staafjes, bogen ze tot ze gloeiden en zwaaiden ze zingend heen en weer, met uiteenlopende doses enthousiasme. Buiten dronken we na afloop een glühwein, rookten een sigaret en belden een taxi om ons terug te brengen naar het café. Coole kerkdienst, knikten wij naar elkaar.

De lange blonde kerkganger heeft een olifantengeheugen en samen zongen we op de terugweg op ongepaste wijze intro’s van Joh. de Heer, gewoon, omdat ze zo poëtisch klinken. We sloegen de maat met het licht van Jezus: Er is een roos ontloken, uit barre wintergrond. Lichtstad met uw paar’len poorten, wond’re stad zo hoog. ’t Hijgend hert, der jacht ontkomen, Schreeuwd niet sterker naar ‘t genot. Dat soort zaken.

We vielen Chez René binnen met het licht van Jezus en de zes mensen die er zaten, barstten uit in een onmelodieus Gloria in Excelsis Deo.

An hour late, the doorbell rings again. Same guy, but holding a bottle of chilled white wine (Sauvignon Blanc, my favourite). “This is for you,” he says. I am stunned. Why? “Do you live alone?” The stunnedness grows. ‘Eh, no.’ “Well, I thought I could come up and share this bottle with you.” ‘Eh, no, I have a visitor,’ I mumble, stupidly pointing my finger back over my shoulder, in the direction of my couch. “Do you ever drink stronger alcohol?” I must have gaped. “Because maybe I can come back some other time and have a drink with you.” ‘Oh no,’ I say, ‘That would be way too scary. Bye.’ “Bye.”

I’m left holding the bottle, unable to think anything but ‘WTF?!’

Newspaper with benefits? Nah. The wine was okay though.

Vanwege de ondraaglijke pijn belde ik mijn huisarts en logé mocht als ‘passant’ langs komen. Hij had in zijn slapeloze nacht twee keer bloed opgehoest en dat wordt toch wel erg serieus genomen. Een huisarts in opleiding en een voltooide onderzochten hem op trombose, longontsteking en andere enge ziektes. Conclusie: kerngezond met griep. Drie keer twee paracetamol per dag, in bed kruipen en het eruit zweten.

De Naderende Dood

Je zou denken dat iedereen weet hoe griep voelt. Niet dus. Wanneer een gezonde man van dertig voor het eerst daadwerkelijk geconfronteerd wordt met het virus, blijkt het te voelen als Naderende Dood. Stelt u zich voor. Een tweepersoonsbank, met daarop een zuchtende man met een gepijnigd gezicht. Liggen kan hij niet, dat doet onbeschrijfelijk veel pijn. Lopen kan niet, vanwege de pijn. Zitten kan eigenlijk ook niet, want… de pijn. Zijn handen zijn vooral druk met aanwijzen van al die pijn, zijn mond met het beschrijven van het ongelofelijk lijden. Dat kan ik best even aanhoren, maar als je gaat zeuren heb je aan mij zo’n verkeerde.

“Messteken in mijn rug.” Spierpijn, schat. “Ademnood.” Verkoudheid. “Klappertanden.” Koorts. “Waarom heb ik geen echte pijnstillers gekregen?” Omdat je geen infectie hebt, maar een virus. “Maar misschien krijg ik wel een embolie.” Dat hebben de dokters uitgesloten. “De pijn zit nu in mijn nek.” Misschien moet je dan niet de hele dag krom achter de laptop zitten. “Kan je op internet mijn symptomen opzoeken?” Niet doen, want dan weet je zeker dat je dood gaat. “Maar hoe weet ik dat het niet zo is?” Zucht. “Omdat twee doktoren je hebben onderzocht en je eigen huisarts per telefoon hetzelfde zei.” Ik Googlede en las selectief voor. Het werkte niet. Hij was overtuigd van het einde der dagen. “Ik wil niet dood.” Je gaat niet dood. (Tenminste, niet door de griep. Als je nog een halve dag zo doorzeurt dan sla ik je eigenhandig de harses in). Dan de klap op de vuurpijl: “Jij weet niet wat ik voel. Jij hebt nog nooit zulke pijn gevoeld.”

Vrouwenpijn

Ik vond het voor het eerst in mijn leven jammer dat ik geen kind had gebaard zodat ik hem die beschrijving uitvoerig uit de doeken kon doen. In plaats daarvan probeerde ik heel even uit te leggen dat van je fiets lazeren, flauw vallen van de pijn en drie weken diclofenac slikken niet van een griepje is. Maar ik wist uiteraard niet waar ik het over had. Hij was een keer aangereden door een auto en had nergens last van gehad. (Logica: niet zijn sterkste kant). De galaanvallen van 2009 en de daaropvolgende operatie heb ik maar helemaal niet genoemd. Dat ik al een week de longen uit mijn lijf hoest en zo eindelijk mijn buikspieren train, tellen ook alleen als mogelijke infectiebron voor nog meer mannenleed. 
Verpleegkundige vriend MP kwam op de koffie om me te redden. Lijdende Man verwachtte sympathie, want “Karina snapt het niet”.

Take it like a man

MP deed zijn werk. Hij luisterde, ontzenuwde en veegde vervolgens de vloer aan met het geklaag. Op de opmerking dat ik niet wist wat pijn was, ontstak MP in rechtvaardige toorn en haalde het fietsongeval nog een keer aan. (MP had in die week boodschappen voor me gehaald, mijn bed opgemaakt en mijn was opgehangen – ik kon amper tikken). Lijdende Man bond enigszins in. De derde dag klaagde hij nauwelijks. ‘s Avonds overwoog hij zelfs weer te gaan werken. ‘s Nachts lag hij gewoon plat in bed. Logé en ik hebben een lopende grap: “Take it like a man”. Het heeft deze dagen een geheel nieuwe betekenis gekregen.

Ik denk niet dat het weer een Bull Terrier word, tenzij het een mini is. Ik zie mezelf al door de stad fietsen met zo’n bakje voorop met een blij snuitje erin. Ik droom over een onafscheidelijk duo. Ik wil weer die vrouw met een hond zijn. Tot ik de knoop heb doorgehakt – of tot Mijn Hond op mijn pad komt – leen ik alles wat wat er te lenen valt.

In Veenendaal beland ik in het warme bad dat Deining is. Wat begon – en nog steeds bestaat als – een mailinglijst is in bijna 13 jaar uitgegroeid tot een hecht netwerk van zelfstandige schrijvers, illustratoren, fotografen en webdesigners. Na afloop van de werkdag gaan we met zestien man eten. De rekening wordt met wiskundige behendigheid gesplitst en ik ontdek dan dat mijn portemonnee verdwenen is. Niet in de jas, niet in de tas en – na een laat telefoontje naar MP – ook niet in de auto. Spontaan leent men mij geld en ik zie opeens met akelige duidelijkheid voor me waar het ding is: in het tasje met proviandrestanten, voor de stoel, in de auto die MP spontaan heeft schoongemaakt als dank voor het lenen. Mijn portemonnette ligt dus op de bodem van de ondergrondse vuilnisbak in mijn straat. Inhoud: bankpasjes, contanten, rijbewijs, ov-kaart en een dag huisvuil van de 40 woningen eromheen. Ik heb mazzel dat de bak die ochtend is geleegd, maar een prettige gedachte is het niet. Toch val ik die nacht in Veenendaal in slaap met de overtuiging dat het allemaal goed gaat komen.

‘s Morgens belt MP met de gemeente. Het stadsdeel waar ik woon wil dit soort dingen wel oplossen. Twee auto’s arriveren met drie mannen. De takelwagen kiept de bak met inhoud op straat en men werkt zich een weg door zakken vuil. Dan ziet MP een Esso-tasje verscholen onder kattenbakgrit en gebroken flessen. Bingo. Hij rekent vijftig euro af met het stadsdeel, bedankt de mannen en belt mij om te vertellen dat mijn portemonnee gevonden is en na een sopje weer prima is te gebruiken. Zie? Alles komt goed. Je moet alleen af en toe door de shit heen.

Vorig weekend schreef ik me op een balorig moment weer eens in bij een datingsite. Bladerend door de profielfoto’s van de heren in mijn categorie, verbaasde ik me over de bar slechte kwaliteit van de kiekjes. Ik zag donkere schimmen, bierende zuiplappen, goed belichte neusgaten, vage scans van te oude foto’s, olijkerds in geleende auto’s en jachten en zeer, zeer veel heren met hangsnorren, vettig haar, kreukelkleren en vale T-shirts. Daarom bij deze wat beeldtips voor de lonelyhearts, mightymannen, longlovers en knuffelbeertjes. (Over de namen praat ik een andere keer).

1. Geen andere vrouwen in de foto (is het net uit, dat je nergens alleen op staat?)
2. Geen zelfkiekjes in de spiegel (heb je geen vrienden?)
3. Zeker geen zelfkiekjes die je neusgaten of onderkin(nen) belichten.
4. Een plant uit je oor of schilderij achter je hoofd maakt je meestal niet knapper, dus let even op je achtergrond.
5. Dat geldt ook voor de huiskamerprentjes: is dat werkelijk jouw behang / keuze aan meubilair / vuile was op de grond?
6. Wees voorzichtig met wilde beesten: tijgers, olifanten en kamelen geven eerder de indruk dat je één exotische reis hebt gemaakt, dan dat je een avontuurlijk leven leidt.
7. (Be)lichte foto’s zijn beter dan donkere.
8. Zonnebrillen zijn maar zelden cool (of heb je misschien enge ogen?)
9. Die lollige zomerbroek is lang zo lollig niet voor iemand die je niet kent (zou jij daarnaast willen lopen?)
10. Frieten in je neus of een douchemuts op je kop? Neem snel nog ergens een lesje vrouwenhumor. We zoeken een date, geen clown voor een kinderfeestje.

Want, heren, als jullie de moeite al niet nemen om voor ons een goede foto te maken, hoe kunnen jullie dan van ons verwachten dat we de moeite nemen om te reageren?

Het asiel heeft gele, blauwe en rode honden. Gele zijn makkelijk, rode zijn lastig. Binnen die drie categorieën zijn er drie gradaties van uitlaatnood en drie soorten honden: in de opvang, in de verkoop en in het pension. Ik ben even kwijt met welke ik wel en niet mag, maar ‘in het pension’ is dacht ik niet voor mij. Dan zijn er de speciale gevallen voor gevorderden en er hangen aparte blaadjes op het prikbord, met bijzondere mededelingen. Naast die wirwar van kleurenlijsten is er een maandschema, waar alle honden ook op staan. De vrijwilliger zet zijn paraaf op de juiste datum en de tijd dat hij met de hond heeft gewandeld. There must be an app for all that…

Kies een hond, pak een riempje, poepzakjes en brokjes en klim in het hok bij de hond (volgens regels). Doe een briefje bij het hok “Ik ben uit met [naam]” en hopla, daar ga je. Dus vanochtend had ik Spikkel, een energieke jonge man en Tina, een blije Jack Russell van zes maanden. Ik heb met uiterst ervaren vrijwilliger Josien twee keer een half uur gelopen. Het was heerlijk, maar ik moet me wel inprenten dat het honden zijn waar ik geen band mee heb. Ze kennen mij niet, ik hen niet, maar ik mag ze wel knuffelen. En daar wordt dit meisje heel erg blij van.