Punch me, I bought a house

When I left Townsville, my husband stayed in our house and I found a place to rent in Amsterdam. A lovely place, but very expensive. Not as expensive as it could have been, but I thought it wouldn’t matter because I’d find a new pad no problem. Little did I know. Affordable housing is a major issue in this city, as it is in most capitals I suppose. Social housing is cheap, so cheap that nobody wants to leave once they obtain it. That is partly why waiting lists are up to 20 years. Private housing is expensive and often have rules for tenants, such as ‘no dogs’ or ‘no smoking’. I could easily rent in more remote parts of the city but I wanted to be close to the action. That is why I moved here in the first place.

Thijsje-meisje

Een jaarlijks terugkerend festijn: met zo’n 140 hoogbegaafden een weekend op een Waddeneiland. Een veelgehoorde vraag is: “Waar hebben jullie het dan over?” Daar heb ik eindelijk een antwoord op, gejat van kamergenoot J. “Seks en voetbal. We houden alleen niet van voetbal.” Anyway, dat terzijde. Het hele weekend ben ik een ontzettend blije eikel. Ik vind alles en iedereen lief en knuffel me suf. Op de langzame boot terug naar Harlingen zondag maakte ik meerdere hondenrondjes en aaide en kroelde alles op vier poten. Terschelling is een walhalla wat dat betreft. Favoriet was een enorme boxer met een velletje van zijde. Terwijl het beest op de vloer beschikbaar lag te zijn voor aandacht, vroeg ik aan de baas of het een mannetje of een vrouwtje was. “Het is een vrouwtje, maar we noemen haar Thijs. Ze zijn zo lelijk hé, dan is het gewoon raar dat het een vrouwtje is.” Thijs leek er niet onder te lijden.

Bullenpret

Leenbulletje Kaatje was weer een paar dagen hier en ze heeft zich als een echte Bull Terrier gedragen. Op zaterdag ging ze mee naar De Kapper in Amstelveen, ik vermoed de hondvriendelijkste kapper van Nederland. Maar madammeke verveelde zich al vrij snel, ook al kreeg ze aandacht en aaitjes van alle klanten en personeel. Een paar minuutjes in de etalage beurden haar wel op, maar al snel was dat niet meer genoeg. Ze ging op onderzoek en bracht drie enorme flessen shampoo van de kantine naar de kapsalon. Daarna ging de kantinedeur dicht. Vervolgens richtte ze haar aandacht op de eieren van piepschuim in de etalage: één daarvan sloopte ze met grote effectiviteit. Ik lag met mijn hoofd in de wasbak en kon niet veel doen, maar een van de kappers klikte haar aan de lijn en bracht haar naar me toe. Het laatste kwartier zat ze braaf met een uitermate verveeld hoofd naast mijn stoel.

How you know you’re nearly 45

Two of my dearest friends reach the age of 45 (or any birthday) a few months before I do. It gives me a chance to get used to the idea. As with any X5-birthday, it marks a turning point: you move over to the wrong side. And 45 – dear Lord, that’s heading towards 50 and for women, that brings us into Menopause Land. We watch ourselves and each other anxiously for signs. Am I sad or is this the beginning of a middle-aged depression? Is it warm or is it a hot flash? Is that my bones brittling or just the wind? And why am I up at 5:30AM? Yes, people, our bodies are beginning to sag, wrinkle and discolour. Yes, we have more personality and thank the gods for that, but everything to do with the exterior starts to take more and more time:

• a longer daily make-up routine (foundation! lipstick! powder!)
• fewer weeks between hairdresser visits
• regular visits to beauticians, masseurs and dental hygienists
• more hair where you don’t want it (pluck, wax, shave)
• more unwrinkle time in the morning (and on some days the face doesn’t unwrinkle at all)
• longer recovery time after partying (days instead of hours)
• buying underwear is now A Major Fitting Project rather than ‘pick something up at the store because it’s pretty’

And then there are the moans and groans when getting up (ouch, oomph, oh dear), the lengthening process of selecting the right clothes (there’s more to flatter) and of course, the little nap during the afternoon (or maybe that’s just me. I love sleeping). Call it shallow, but to me these are signs of life moving forward and dragging my body along with it. And boy, does it take up time. Sometimes, my mind just can’t keep up with the aging picture in the mirror. (Don’t get me wrong, I’m not complaining, I’m healthy and all the body parts work. Some days, they just take longer to feel comfortable).

How about you? What things make you realize you’re all grown up now?

Apple-vibrators

Tegenover de Apple-winkel aMac in Utrecht zit Heaven07, waar ze vibrators, dildo’s en andere seksspeeltjes verkopen. De zaak is ruim en stijlvol ingericht met veel wit en glas. De meeste producten zijn strak vormgegeven, in modieuze kleuren, met mooie lijnen en discrete bediening voor volume en beweging. Sjiek spul, al met al, die geïnspireerd lijken door Apple. Wellicht daarom dat Heaven07 met enige frequentie verdwaasde klanten in de winkel krijgt, die MacBooks verwachten in plaats van dildo’s. Laatst twee meisjes van 15, vertelde de verkoper. Zij liepen direct naar de linkerhoek achterin de winkel liepen, waar bij aMac de iPods liggen en verscholen zich achter een pilaar. “Verkeerde winkel?” vroeg de verkoper vriendelijk. De meiden knikten en holden giegelend de winkel uit en die aan de overkant weer in. Een Duitse zakenman met haast bleef stokstijf staan in het middenin van de zaak, keek stomverbaasd rond en riep uit: “Fantastisch!” Afbeelding is van de Lelo Siri. Apple inspireert. Ook op plekken waar ik dit niet verwachtte.

God save the Queen

Nostalgische middag in het Centraal Museum in Utrecht met een expo over de kraak- en punkbeweging. Met vriendinnetje-van-school Ee mijmerden we voor een muur met bezoekersgraffiti onze jeugd en vergeleken ‘onze’ crisis met die van nu. Misschien lijkt alle jeugd onschuldiger, wij vonden in ieder geval van wel. We stonden toen ook ergens voor, voor ideeën en idealen, en niet voor gebleekte tanden en designerspullen. Het is ook makkelijker niets te willen wanneer er minder keus is. Qua spullen hoeft de Westerse mens niets meer te maken omdat alles te koop is. Misschien is ook daadwerkelijk alles te koop. Nou ja, ik wacht op de column van geschiedenisdocent Ee voor een doordachte mijmering over toen en nu. Ik plaats gewoon wat plaatjes.

So long, farewell, aufwiedersehen, goodbye…

Ken je dit? Dat ene nummer in je telefoon dat je niet moet bellen maar ook niet kunt weggooien? Dat nummer dat je in kennelijke staat toch eens belt of sms’t? Soms krijg je antwoord. Meestal niet. Altijd is het wat je niet nodig hebt. Vannacht dacht ik dat nummer eens te bellen en tot mijn verbazing kreeg ol onmiddellijk antwoord. “Ik ben in de buurt. Wil je zien”  Daar ging ik. Het begon al net zo teleurstellend als altijd. Ik dacht nog te kunnen paaien met niet-verplichtende voorwaarden. Ze werkten niet. “Maar ik heb nog spullen van je liggen hier.” Hij had een belangrijker afspraak.

Ik keek hem aan en zei: “Ga dan, als je moet”, zonder te willen klinken als een Nederlandstalig hitje. Hij ging. Morgen flikker ik zijn spullen bij het oud vuil en vannacht gooi ik het nummer weg. Klaar is klaar. En weet je, het voelt best lekker. Morgen heeft veel meer te bieden dan gisteren.