Over hondenschuldgevoel

Toen ik net in Amsterdam woonde had ik zwaar last van schuldgevoel. Niet alleen naar mijn man, die ik had achtergelaten in Townsville, maar ook naar de hond. Ik had immers ons roedel opgesplitst en hem uit zijn vertrouwde omgeving gerukt. Deels, want wij hebben een keurige omgangsregeling. De ene week is hond bij de bazin, de andere week bij de baas. Maar ik voelde me schuldig dat hond vier maal daags een steile trap moet beklimmen, dat hij bij mij geen tuin had om in te liggen, dat hij maar aandacht had van één mens en nauwelijks visite kreeg. Hij had geen bos meer, geen sloot, nou ja, alles wat hij niet had, kon ik wel benoemen. Wij waren zo alleen, zo samen.

We zijn nu een paar jaar verder.

All I want for X-Mas….

Broken hearted as I am, Christmas has never been more difficult than it was this year. My mom made a wonderful effort to make things right and I was there for nearly 24 hours on Christmas Day to experience that. But although we love each other dearly, we do it rather clumsily. And it’s not easy to feel miserable when every one around you is happy. So I left her house early this morning, leaving my mother to celebrate Boxing Day with her friends, my ex-husband and our Dog.

Seks, stront en diefstal

Excuses voor de kop, enigszins. Ik wilde eerste schrijven “typisch Amsterdamse avond”, maar seks, stront en diefstal dekt de lading ook.

SAIL fail, soort van

O wat wilde ik graag gaan. Ik had dromerige visioenen van een vrouw aan de waterkant, die hoge masten over het kanaal zag trekken. Ze zou aan haar vader denken, die zo van schepen hield, maar er zeeziek van werd. Van wie een foto op haar boekenplank staat, terwijl hij het roer omklemt van een jacht dat deelnam aan de Whitbread Race. Ja, zo lang geleden is het al.

Nuchter

Gister was het Hartjesdag op de Zeedijk alhier: het straatfeest waar mannen zich als vrouwen verkleden en andersom, terwijl operazangers uit het raam kwelen (zie foto’s). Het regende dus weer holebi’s en trafa’s in de stad. En operazangers. Met vriendin M. afgesproken in de buurt van onze favokroeg ernstig bij te kletsen na haar vakantie, onder het genot van veel te veel glazen rosé. Helaas.

Na een intensieve serie akelige ingrepen aan mijn mond (krabbertjes, haakjes, verdovingsspuiten), vertrok ik vorige week bij de mondhygiëniste met 2 soorten ragertjes, tandgel, luxe tandpasta, 2 soorten mondwater en 2 soorten antibiotica. De rest van mijn leven mag ik twee keer per dag poetsen, ragen en spoelen. Naast de gewone amoxicilline kreeg ik ook een exotischer antibioticum waar ik be-slist-geen-al-co-hol-bij-mocht-drin-ken!!! De uitroeptekens en nadrukkelijke streepjes kwamen van zowel mondhygiëniste als apothekeresse.

La Meerla strikes again

What a fantastic experience the Canal Parade was. We got soaked as it rained almost non-stop, but no one really cared becaus it was so much fun. I looked like a giant drag queen in that big pink wig and gold platform heels (that admittedly, I lost fairly early on), but was very noticeable on tv. Because yes we were mentioned on national telly! Lots of stuff went wrong, the DJ blew of the loudspeakers in on time, five Mensa flags on the boat but only logo’s and no name, my iPhone got soaked and died – none of it mattered. The endless stream of happy people watching the boats, all the sights, the flirting, the interaction, it was grand. And to see two friends, amongst the 400.000 people that were present – too see each other and connect and wave – that made the different between happiness and euforia.

Gay & Gifted: I’m on a boat

Tomorrow is the Canal Parade of the Amsterdam Gay Pride. And I’m on a boat. For the first time in history, Mensa has a small (organised) group of delegates floating around the capital’s canals. Mensa is the international organisation for people with a high IQ. (If you think that’s weird or exclusive, you should read about this). Now 2% of the population qualifies for membership and the usual percentage of that is gay or bisexual, making the gay & gifted a very small minority to date and worthy of support in my eyes. And it’s an excuse for a party.

I’m not gay, but I am a Mensa member and believe me, in the Netherlands being gay is more accepted than being gifted. The Dutch media have jumped on the item and we’ve had a lot of press coverage. That makes participating even more exciting. For some of the 45 people on the boat, it’s even a double coming-out.

The dress-code tomorrow is black and gold, same as our logo. My trusty kinky black boots are at death’s door, so I’ve painted them gold for a final send-off. My hairdresser lend me a pink afro wig, so clothes-wise I’m ready. And I always have my rainbow bunnies for back-up. I’ve watched the Parade a few times now from the side. Can’t wait to experience it from the water. To be continued…

I.M. de makelaar

Het bleek inderdaad te mooi om waar te zijn. De makelaar (I.M. van de Amsterdamse Maatschappij) die mij misprijzend een starter noemde en mij voor niets naar zijn kantoor liet komen, stuurde mij eindelijk dan een concept huurovereenkomst voor een “woon-werk-object”. Hierin stond duidelijk dat ik er alleen mocht werken. Enige andere bestemming moest ik zelf maar uitzoeken. Dat heb ik gedaan bij de gemeente en daar bleek iets raars aan de hand. Toen ik daarop doorvroeg kreeg ik vrijdagmiddag om half 6 te horen dat de eigenaar zich had teruggetrokken. “Hij wil niet aan u verhuren en hij zegt ook niet waarom.” I.M. communiceert niet, hij deelt mede. Zoals zijn factuur van 450 ex btw niet bespreekbaar was (“Dit is niet onderhandelbaar”) gaf hij nu ook eenzijdig aan het gesprek te gaan beëindigen. Hij legde niets uit, verontschuldigde zich niet, hij haalde zijn schouders op, trok de deur van zijn kantoortje achter zich dit en vertrok naar zijn eigen koopwoninkje om weekend te vieren.

Ik ben woedend. En dat niet alleen. Ik ben wanhopig, want nu begint het hele circus weer van voor af aan. Het zoeken, het bedelen, het laten lichten van mijn doopceel. Zo heb ik volgende week een afspraak bij de Hypotheker, waar ik niet alleen mijn jaarcijfers van drie jaar moet meenemen, maar ook een kopie aangiften en aanslagen. (En nee, ik heb nog steeds de juiste cijfers niet, want de nieuwe boekhouder heeft het te druk). Alles gaat op regeltjes en cijfertjes en niemand kijkt naar de menselijke maat. Ik word er moedeloos van. Misschien moet ik maar een baantje nemen, dat begrijpen ze tenminste.

Hondonvriendelijk 020

“IJspret voor iedereen”, staat er op de gevel van de nieuw ijswinkel in de Rijnstraat in Amsterdam. Tenzij je een hond hebt. Ik had een ijsje voor mezelf bedacht, op deze zonovergoten middag. Voor de winkel staat een bankje met daarop drie vrouwen. Eén ervan grist haar ketkuffertje op schoot zodra ze Monsterhond ziet. En terecht: het beestje blaft zo hard en fel naar mijn hond, dat hij direct de strijd wel aan wil gaan. Om conflict te vermijden, sleur ik Hond de winkel in (geen verboden-voor-honden-sticker? Check!), waar hij onmiddellijk oog-in-ijs staat met een zesjarige.

Too good to be true?

It has happened: I found the perfect place to live and work. The only thing that needs to happen, is for the estate agents to decide I am the perfect tenant.