Omdat we het waard zijn

Laatst had ik dus een date (al uitgebreid besproken op Facebook). Het verschil met een gewone afspraak is ooit voor mij gedefinieerd door vriendinnen als “een afspraak met een man waarvoor je meer dan gemiddeld piekert wat je aan moet”. Ik probeerde dit te zien als gewoon een biertje drinken met een nieuwe kennis, maar dat lukte niet. Vooral ook omdat het mijn type helemaal niet was. Mijn type blijkt in de praktijk vooral samen te vatten als “helderblauwogig”, maar ik verbreed mijn blik. En daarbij was ik wel geïntrigeerd door deze meneer. Dus dacht ik wat langer na over hoe ik eruit wilde zien en dus voelde het als een date.

Zwaar op de hond

Al na twee prachtige Belgische bieren werd het lastiger ze correct te bestellen. Saint-Feuilleton. Ofzo. Doe ons er nog maar zó een. Bij de derde bier was het al tijd voor gedegen zelfanalyse, afgewisseld met complimenten voor de ander. “Nee JIJ bent leuk.” “Nee JIJ!” Deze stapvriendin is een goedlachse vrouw met een brede grijns en kuiltjes in haar wangen. Ik bewonder haar vrolijkheid, zei dat ook en voegde toe: “Want ik ben zelf wat zwaar op de hond.” Hilariteit, natuurlijk.

Ik ben dol op Freudiaanse versprekingen. Ik had Hond eerder die avond flink afgesnauwd vanwege uuuuuuren van uilen en dreinen en zeuren en neuzen. Eten, drinken, wandelen, aaien, niks hielp. En dan kan ik zo vreselijk malen over wat er mis is met hem. En wat ik fout doe natuurlijk. En hoe het toch ooit goed moet komen en of ik wel Leuk Genoeg ben als Baasje.

Onzin. Ik ben gewoon wat zwaar op de hond.

Boksalami

Zegt u het maar, zei het mooie, jonge meisje achter de bar van het bruine kroegje in de stad. BF vroeg om een La Chouffe. Hij bestelde eerst, zodat ik nog even kon nadenken. “Een herfstbok,” besloot ik, in maart. Mooimeisje keek me nietszeggend aan vanachter haar blonde lokken: ‘Wat?’ Uit haar keurig beschilderde mond kwam een toon die suggereerde dat ik iets belachelijks had gevraagd. “Een herfstbok?” herhaalde ik, nu met twijfel. Ik denk nog steeds dat ik geen verstand heb van bier en zolang drink ik nog geen bokbier dus misschien dat ik – ‘Bok?’ Mooimeisje keek me aan of ik gek was. “Dat is bier,” probeerde ik nog, maar ze viel me in de reden met een gedienstig: ‘U wilt een herfstsalami?’ Aha, ik was niet gek. Het was haar eerste dag als lid van de werkende bevolking. “Doe maar een La Chouffe.” Ik ging de strijd niet aan. Terwijl wij nipten van ons bier, kwebbelde mooimeisje geconcentreerd met haar collegaatje over haar leven, terwijl collega nummer drie geroutineerd alle gasten van bier en tosti’s voorzag. Niemand bestelde salami.