Verstuurd vanaf mijn Nokia 3310

Ja ja, ik ben officieel aangeland in de wondere wereld van het daten in 2011, want ik ben zojuist gedumpt per SMS. Nou ja, 2011 – ik had een scharrel gevonden zonder computer en zonder televisie. Het grote voordeel van analoge vriendjes is dat je online alles over ze kunt schrijven, want ze lezen het toch niet. Verder dan “breng jij de hardware ik de software” kwam hij niet, maar hij begreep wel dat andersom tot betere resultaten zou leiden. In die zin was er hoop.

Enfin, het was niet echt een vriendje, we hadden elkaar twee keer eh ontmoet en dat was leuk, voornamelijk omdat we een liefde deelden voor comics en films. Er was geen enkele kans op verliefdheid, want een man kan te analoog zijn en daarbij had  hij een solide fixatie op alle ex-vriendinnen met wie het spectaculair mis was gelopen. Een voorliefde voor zwaar beschadigde vrouwen levert heel wat anekdotes op en een gezonde emotionele afstand tot de spreker.

Dus echt erg is het niet, maar raar is het wel. Ik ben van mening dat SMS vooral geschikt is voor de liefdevolle boodschap. Dat deed hij dan weer niet. Wat een man bezielt om die digitale fase over te slaan “(ik haat mijn telefoon”) om dan wel de breuk te SMS-en zal ik wel nooit weten, maar in dit geval haal ik mijn schouders op. En dat is de allerbelangrijkste boodschap, wat mij betreft.

“Contact wijzigen?” Verwijder. OK.

Omdat we het waard zijn

Laatst had ik dus een date (al uitgebreid besproken op Facebook). Het verschil met een gewone afspraak is ooit voor mij gedefinieerd door vriendinnen als “een afspraak met een man waarvoor je meer dan gemiddeld piekert wat je aan moet”. Ik probeerde dit te zien als gewoon een biertje drinken met een nieuwe kennis, maar dat lukte niet. Vooral ook omdat het mijn type helemaal niet was. Mijn type blijkt in de praktijk vooral samen te vatten als “helderblauwogig”, maar ik verbreed mijn blik. En daarbij was ik wel geïntrigeerd door deze meneer. Dus dacht ik wat langer na over hoe ik eruit wilde zien en dus voelde het als een date.

Over daten

Ik moest het er maar eens over hebben. Het is nu zes maanden na het definitieve einde van de verkering en het gaat meestal goed met me. Soms denk ik zelfs dat ik iets te uitbundig van het leven geniet, maar dat is ongetwijfeld een fase. Ik bedoel, hoe lang blijft het leuk om met vriend(inn)en te eten, te drinken en zingend aan de bar te hangen? Niet dan? Dat wordt ongetwijfeld vanzelf minder, wanneer ik bijvoorbeeld een nieuw vriendje heb, waarmee ik dingen binnenshuis doe. Ofzo. Want ik ben nu de hele dag met mezelf binnenshuis en hoe fijn vanuit huis werken ook is, soms is alleen eenzaam en dan wil ze naar buiten, naar de mensen toe.

Waar vindt een slimme vrouw een man die geestelijk gezond is, lekker werkt en bij voorkeur geen kinderen heeft, maar ze in ieder geval niet wil? Want echt, ze zijn er ook op mijn leeftijd nog en de kinderdiscussie hoop ik echt nooit meer te hoeven voeren. Ik deed wat zo’n beetje iedere vrijgezel tegenwoordig doet (o sorry, SINGLE) en probeerde online dating.

Ik vond het vreselijk. En wel hierom.