Eros in de kreukels

Seks met gehandicapten. Als ik het zo opschrijf klinkt het bijna strafbaar. Als Jacqueline Kool erover schrijft is het prachtig. Eros in de Kreukels zijn  openhartige verhalen van vrouwen wiens lijven het nog weleens laten afweten. Wat als je hypermobiel bent en je gewrichten schieten ook tijdens het vrijen uit de kom? Hoe is het om aangeraakt te worden door mensen die niet je geliefde zijn – hulpverleners, medici, therapeuten? Wat als jij heel klein bent, een meter korter dan je geliefde? Vrouwen praten in ‘Eros in de kreukels’ over hoe hun lijf voelt, op goede en slechte momenten en hoe zij seksualiteit ervaren. Kool is een intelligente en wijze vrouw en haar essays die vooraf gaan aan de interviews, zijn prachtig geschreven. Ze zijn ontroerend en openen de ogen en het hart.

What line?

So I stood on the scales this morning, after I said so loudly that a line had to be drawn somewhere and all I did was go to the gym a few times a week. I never changed my eating habits or my alcohol intake. Well, that’s not quite true, I have more days a week now where I don’t drink at all, but still, that’s negligable considering my overall intake. And then I saw pictures of me or rather of the size of me taken by someone who doesn’t love me and I was abhorred and disgusted and I couldn’t believe it had come to this – again – and I vowed something had to happen – again – but to be honest, I don’t know what. Or I do know what, I just don’t think I can. Because the amount on the scales is always more than I fear, it’s never less and somehow it feels unfair. I am blessed with so many qualities, why not this one? Why can’t I decide to this and stick to it? There are plenty of people who never drink alcohol and are perfectly fine. There are even slim people out there who are fine. I can do lots of other things, why not this? Is it just not important enough? Why can’t I instantly think of a quality I would swap for being able to control my weight?

Roken, eten, sporten

Voor Puur Gezond begon ik mijn column als volgt: “Gaan sporten is als stoppen met roken. Het vergt moed en voorbereiding. Het kost tijd de onwrikbare overtuiging te construeren dat na deze beslissing het leven beter wordt. Het vereist emotionele rust om nu even pijn te willen lijden, om straks een beter mens te zijn.” Grote woorden, maar dat mag een columnist. Na een kleine week als Meisje Achterop schreef ik me zondag in bij de sportschool om de hoek.

Drawing the line

I stood on the scales today and saw my weight. Now a lot of you may weigh yourself every morning, but I have not dared for months. If the amount on the scales was lower than I’d thought, I’d have an excuse to eat and drink some more. If the amount on the scales was higher than I’d thought, I’l be well-depressed, because I don’t make conservative guesses. And what do emotional eaters do when they feel low? Right.

Ik analyseer je kapot!

“U ziet eruit of u nog net in een grotematenwinkel kunt kopen,” zei de Surinaamse tegen me in de Aldi. Ze zag er zelf ook wel uit of ze maat genoeg had, maar ik hield wijselijk mijn mond en dacht aan de drie uurtarieven die ik die ochtend had verbrast in precies zo’n etablissement. Ik wandelde richting de eieren, maar ze hield me vakkundig tegen. “Ik vroeg vanmorgen nog aan de eigenaresse of zij dikke mensen ook leert hoe ze zich in een groep moeten gedragen.” Ik trok vragend een wenkbrauw op. Journalisten zijn ongeneeslijk nieuwsgierig en ook wanneer het niet goed voor me is, wil ik het nog weten. En deze oudere dame wilde het wel vertellen.