Kerstwensen voor een oude tante

Lieve tante, fijne kerstmis en een gelukkig nieuwjaar. Alhoewel u laatst zei dat het leven niet zo heel lang meer hoeft te duren voor u, dus misschien alleen een fijne kerst.

Opnieuw.

Kinderwens

Mijn nichtje Min had drie wensen voor haarzelf op oma’s verjaardag: taart, cola en boeren. Als levensmotto vind ik ze ook heel erg geslaagd.

SAIL fail, soort van

O wat wilde ik graag gaan. Ik had dromerige visioenen van een vrouw aan de waterkant, die hoge masten over het kanaal zag trekken. Ze zou aan haar vader denken, die zo van schepen hield, maar er zeeziek van werd. Van wie een foto op haar boekenplank staat, terwijl hij het roer omklemt van een jacht dat deelnam aan de Whitbread Race. Ja, zo lang geleden is het al.

Twee broers en kanker

Laten we Johan zeggen, voor het gemak, want dan noemde ik hem Jopie toen we klein waren. Ik was een jaar ouder en ik ging met hem trouwen. Hij wilde niet met mij, want ik lustte geen spruitjes. Dat was ook goed. Dan bouwden we gewoon hutten samen en speelden we Kiowa bij de sloot. Zijn jongere broer noemen we André, voor het verhaal. Die kreeg leukemie toen hij een jaar of vier, vijf was. Ik groeide op in de buurt van ” dat zielige jongetje” met een kaal hoofd, dat vaak ziek was. Spugend lag hij op de bank, onder een geruit wollen dekentje. Als kind weet je niet wat dat met een gezin doet. André overleefde de leukemie, twee keer, mede dankzij zijn broer Johan: een beenmergtransplantatie. Dat was zo’n twintig jaar geleden en de broers hebben een band die onverbrekelijk is. Ik ken hun latere leven via hun moeder, die nog steeds hechte vriendinnen is met mijn moeder. Al ruim veertig jaar.

Daarom hoorde ik het nieuws vandaag al. Johan heeft de ziekte van Hodgkins. Lymfklierkanker dus. Hoe ver het is en wat de overlevingskansen zijn hoort hij hopelijk volgende week of anders de week erna. En dan kan de behandeling gaan beginnen. Of niet.”Je ziet wel eens overlijdensadvertenties in de krant van mensen van onze leeftijd,” zei Johan aan de telefoon. “Maar je denkt nooit dat je het zelf bent.” Het hóórt ook niet, antwoordde ik in mijn beste Rotterdams, “Het is gewoon een rotstreek.” Wat ook niet hoort is dat beide zoons die verderfelijke ziekte moeten ondergaan. Want kanker bevechten en daarom overwinnen? Dat is hedendaags pervers taalgebruik, gepromoot door een zeer fortuinlijk man op een racefiets.

Eén ding is duidelijk: de volgende die tegen mij zegt dat alles in het leven een doel heeft of dat toeval niet bestaat, die ram ik op zijn bek. Uit naam van Jopie en zijn familie.