Een freelancers gekkenhuis

Allereerst, lieve klanten, ik klaag niet. Echt niet. Want het ligt niet aan jullie. En ik weet nog hoe het was toen ik het niet druk had, dus de hoeveelheid werk is prima. Maar ik moet even zeuren over het geneuzel dat zoveel tijd kost dat het de hele planning overhoop gooit (en het factureren vertraagt). De ditjes en datjes overal brengen mijn hoofd tot tollen, want ook wanneer er even niets gebeurt, blijft het werk in het hoofd zitten en op het planbord staan. Dit is een greep Gedoe uit de laatste twee weken en tegelijkertijd een handig overzicht van de zaken die ons allemaal wel eens overkomen. Maar zelden zo simultaan.

Eén voorjaarsschoonmaak aub

Na alle tweets en Facebookberichten over het onderwerp nu dan maar het hele verhaal. Het wordt voorjaar, zoals jullie hebben gemerkt en als goed gereformeerd opgevoed meisje beginnen dan de kriebels voor de voorjaarsschoonmaak. Als goed heidens meisje ook, overigens. Het dilemma is dat ik schoonmaken verafschuw maar wel een schoon huis wil. Stofzuigen, stof afnemen, dweilen, dat soort dingen doe ik zelf en met regelmaat. Voorjaarsschoonmaak gaat echter om keukenkastjes soppen, meubels van hun plaats rukken, plafonds ragen, badkamers poetsen. De dingen waardoor je stof en haar en andere onsmakelijke viezigheden tegenkomt. (Ik houd van schoon omdat ik vies ben van vies: daar moet je wel doorheen met een grondige reinigingsbeurt).

Ik heb wel geprobeerd een werkster te vinden, maar niemand is echt tevreden over wie hij heeft – maar durft geen andere te zoeken – en mijn vorige hulp was sowieso onovertrefbaar.

De voldoening van de freelancer

“Maar waar haal jij dan voldóening uit?!” vroeg X., een harde werker die weken van gedwongen ledigheid met wanhoop tegemoet ziet. Ik keek naar mijn perfecte tuna melt, het glas lekkere wijn, de bijster leuke mens tegenover me. ‘Nou, dit, bijvoorbeeld. Genieten met vrienden.’ “Lunch?” Een vertwijfelde blik. ‘Netwerken’, corrigeerde ik en nam nog een hapje. “Maar als je voor jezelf werkt kan je toch niet elke dag alleen maar lunchen? Je moet toch ook werken? Je kan toch niet luieren? Een mens moet toch nuttig zijn?” Ik was enorm mellow, zo dichtbij het einde van een succesvol jaar en het tweede glas wijn. ‘Dit is ook werk. We praten toch over werk?’ Ze geloofde er niks van. Ik deed nog een poging. “Ik haal voldoening uit schrijven. Interessante mensen spreken. Mooie zinnen maken.’ Ze wilde er niet aan. “Maar je zit de hele dag alleen in je huis! Je hebt geen collega’s, je werkt niet echt samen met mensen…” ‘Ik heb Twitter,’ probeerde ik nog en vond mezelf opeens heel sneu klinken. Was ik echt die freelancer die nauwelijks echte contacten had en genoeg had aan een lekker broodje? Waar haalt de freelancer eigenlijk voldoening uit?

De datebare geïnterviewde

Heel soms zit ik tegenover een interviewkandidaat die zo prettig is, dat ik halverwege het gesprek afdwaal in mijn eigen hoofd om te mijmeren over biertjes aan de bar of oesters in het schemerduister. Het gebeurt zelden dat de huwelijkse staat van een geïnterviewde me boeit. Omdat ik zo keurig ben natuurlijk. Ik zou niet durven beweren dat het komt omdat ik veel in een branche werk waar de magische combinatie van slim en lekker uit balans is.

Het gebeurde voor het eerst jaren geleden. Ik hoorde maar de helft van wat de beste man vertelde, omdat ik me afvroeg of die handen ook iets anders konden dan vaardig e-mails tikken. Bij mijzelf bespeurde ik opeens een beweging die niets meer en niets minder was dan een schaamteloze flirt. Ik schrok, hervond mijn zakelijke houding en kwam het gesprek zonder kleerscheuren door. Helaas, fluisterde mijn niet-keurige zelf.

Deze week had ik er weer een. Ondernemende vent, gezellige prater, prettige buitenkant. Leuk-plus. Gaan we natuurlijk niks van laten merken, tijdens het gesprek. Daarin is de freelancer geanimeerd zakelijk en meer niet. Je moet wel rapport maken en een brug slaan en al die flirtachtige dingen doen die in de kroeg ook werken, maar daarna moet je een Onafhankelijk en/of Kritisch Artikel schrijven. Afstand verkleinen en weer vergroten, betrokkenheid tonen en weer laten gaan. Weer een van die rare dingen van het vak.

Maar stel nou dat die vonk serieus overslaat, aan beide kanten. Hoe zou zoiets gaan? “Hier is het artikel ter inzage en schikt donderdag om 1900 uur bij de oesterbar voor evaluatie”? Of: “Bedankt voor de foto’s, ik vond de tweede uit de serie het leukst en heb hem boven het bed gehangen”? Of laat je het artikel voor wat het is en leg je de beste man gewoon op het bureau? To not-publish and be damned…

Sorry. Verbeelding loopt even met me weg.

Collega’s, hebben jullie ooit succesvol een geïnterviewde versierd?

De verliefde freelancer

De grootste druk voor de freelancer is dat hij zichzelf iedere dag weer opnieuw moet motiveren. Aan het werk! Wees creatief! Onderneem! Acquireer! Netwerk! En dan zetten wij ons aan het bureau en Doen Het. Omdat er deadlines zijn. Omdat er rekeningen betaald moeten worden. Maar vooral omdat we voor dit leven hebben gekozen.

Of Mice & Men (and proud women)

I pride myself in being independent. I live by myself, earn my own money, am my own boss and sometimes that of Dog. I do not need a man for anything that isn’t fun. Except in two cases: electric wiring and mice. The three lamps in the house that are mine were fixed and hung by my brother, my ex-husband and an electrician, respectively. That’s fine. I can still do the basic DIY. What really hurts my pride is that I can’t deal with mice. I need help.

I.M. de makelaar

Het bleek inderdaad te mooi om waar te zijn. De makelaar (I.M. van de Amsterdamse Maatschappij) die mij misprijzend een starter noemde en mij voor niets naar zijn kantoor liet komen, stuurde mij eindelijk dan een concept huurovereenkomst voor een “woon-werk-object”. Hierin stond duidelijk dat ik er alleen mocht werken. Enige andere bestemming moest ik zelf maar uitzoeken. Dat heb ik gedaan bij de gemeente en daar bleek iets raars aan de hand. Toen ik daarop doorvroeg kreeg ik vrijdagmiddag om half 6 te horen dat de eigenaar zich had teruggetrokken. “Hij wil niet aan u verhuren en hij zegt ook niet waarom.” I.M. communiceert niet, hij deelt mede. Zoals zijn factuur van 450 ex btw niet bespreekbaar was (“Dit is niet onderhandelbaar”) gaf hij nu ook eenzijdig aan het gesprek te gaan beëindigen. Hij legde niets uit, verontschuldigde zich niet, hij haalde zijn schouders op, trok de deur van zijn kantoortje achter zich dit en vertrok naar zijn eigen koopwoninkje om weekend te vieren.

Ik ben woedend. En dat niet alleen. Ik ben wanhopig, want nu begint het hele circus weer van voor af aan. Het zoeken, het bedelen, het laten lichten van mijn doopceel. Zo heb ik volgende week een afspraak bij de Hypotheker, waar ik niet alleen mijn jaarcijfers van drie jaar moet meenemen, maar ook een kopie aangiften en aanslagen. (En nee, ik heb nog steeds de juiste cijfers niet, want de nieuwe boekhouder heeft het te druk). Alles gaat op regeltjes en cijfertjes en niemand kijkt naar de menselijke maat. Ik word er moedeloos van. Misschien moet ik maar een baantje nemen, dat begrijpen ze tenminste.