1993 and still going
Oude vriendschappen zijn heerlijk. Ze voelen warm en comfortabel, als een lang, mooi verhaal waar je af en toe deel van uitmaakt. De tijd tussen zien en spreken is eigenlijk niet belangrijk. Je gaat gewoon verder waar je gebleven was, terwijl de eigen levens voortkabbelen in de achtergrond. Oude vrienden kun je middenin de nacht bellen omdat je op straat gezet bent of je verdrietig voelt. Of te dronken om te weten hoe laat het is en je even wilt zeggen hoe lief je de ander vindt. (Voor de emotionele liefdevolle drinkebroeders onder ons: “Ik HOU só van je”). Je hoeft niemand anders te zijn. Je bent er gewoon en de ander ook. Of het nu mannen zijn of vrouwen, oude vrienden zoek je op niet alleen om wie zij zijn, maar ook om wie jij bent als je in hun ogen kijkt.
Bijna nog mooier is het opbloeien van een nieuwe vriendschap en de belofte die dat in zich draagt. Die eerste keer dat het klikt, dat het besef daagt dat de ander meer kan zijn dan een kennis? Ik vind het een prachtig moment. Natuurlijk gebeurt dit ook met verliefdheid, maar verliefdheid is niet voor het leven en vriendschap wellicht wel.
Comments