Heel soms zit ik tegenover een interviewkandidaat die zo prettig is, dat ik halverwege het gesprek afdwaal in mijn eigen hoofd om te mijmeren over biertjes aan de bar of oesters in het schemerduister. Het gebeurt zelden dat de huwelijkse staat van een geïnterviewde me boeit. Omdat ik zo keurig ben natuurlijk. Ik zou niet durven beweren dat het komt omdat ik veel in een branche werk waar de magische combinatie van slim en lekker uit balans is.
Het gebeurde voor het eerst jaren geleden. Ik hoorde maar de helft van wat de beste man vertelde, omdat ik me afvroeg of die handen ook iets anders konden dan vaardig e-mails tikken. Bij mijzelf bespeurde ik opeens een beweging die niets meer en niets minder was dan een schaamteloze flirt. Ik schrok, hervond mijn zakelijke houding en kwam het gesprek zonder kleerscheuren door. Helaas, fluisterde mijn niet-keurige zelf.
Deze week had ik er weer een. Ondernemende vent, gezellige prater, prettige buitenkant. Leuk-plus. Gaan we natuurlijk niks van laten merken, tijdens het gesprek. Daarin is de freelancer geanimeerd zakelijk en meer niet. Je moet wel rapport maken en een brug slaan en al die flirtachtige dingen doen die in de kroeg ook werken, maar daarna moet je een Onafhankelijk en/of Kritisch Artikel schrijven. Afstand verkleinen en weer vergroten, betrokkenheid tonen en weer laten gaan. Weer een van die rare dingen van het vak.
Maar stel nou dat die vonk serieus overslaat, aan beide kanten. Hoe zou zoiets gaan? “Hier is het artikel ter inzage en schikt donderdag om 1900 uur bij de oesterbar voor evaluatie”? Of: “Bedankt voor de foto’s, ik vond de tweede uit de serie het leukst en heb hem boven het bed gehangen”? Of laat je het artikel voor wat het is en leg je de beste man gewoon op het bureau? To not-publish and be damned…
Sorry. Verbeelding loopt even met me weg.
Collega’s, hebben jullie ooit succesvol een geïnterviewde versierd?
Petronella* is een prachtige dame van 65 jaar oud en ik mocht haar interviewen voor een grafisch vakblad. Ze werkte dertig jaar als laborante en was nog steeds woedend dat ze drie jaar geleden met pensioen moest. We praatten over ondernemers en de staat waarin de grafische industrie zich bevindt. We praatten over papier en pixels en inkt. Dat komt allemaal in het blad. We praatten ook over vrouw zijn, over kinderloosheid, over relaties (“LATten is kapitaalvernietiging”) en over honden. Petronalla had vroeger een bobtail. We grapten over hoezeer ze verharen (mijn broer had er ook een) en dat je daar een nieuwe hond van kunt breien. O ja, zei ze, ik kon heel goed van hem breien. Ik keek haar niet-gelovend aan, maar ze was serieus. Normaal borstelde ze de pluizenbol iedere dag, maar als ze zes dagen wachtte was het haar vet genoeg om te kunnen spinnen. Nooit geweten. Nooit iemand ontmoet die hondenwollensokken had gedragen.
Comments