Padden bereiden

Ik struin Marktplaats af naar fietsjes (puur ter informatie, uiteraard) en kwam een paar advertentiejuweeltjes tegen.

• “voor weinig heb je een goede fiets voor weinig”.

• “Ik verkoop deze mooie mountain bike omdat ik toch tot de conclusie gekomen ben dat het toch niet echt iets voor mij is.”

• “De fiets is in goede staat (enkel een slagje in het achterwiel) en het is zonde om hem niet te gebruiken.”

Maar dit is de mooiste: “Een pracht fiets voor mannen die een echte fiets willen en niet bang zijn om buiten de padden te fietsen.Aan deze fiets zal het niet liggen met z’n mee bewegende voorvork, de Shimano remmen, de 21 versnellingen.Deze fiets straalt niet alleen stoerheid uit, maar is een fiets die tegen een stootje kan.Top kwaliteit voor een goede prijs. Ben jij de nieuwe bereider van deze fiets?”

Heerlijk. Een fiets die je buiten de padden kan bereiden. Ik wil ‘m.

Nerd goes cycling

Me, once I master this MTB thing properly.

I am a cerebral kind of girl. I prefer surfing the web to playing sports. My hand-eye coordination is imperfect and I am overweight. I love books, pubs and good food (but I don’t smoke!). BF loves motorbikes, racing bikes and MTB’s. He loves anything with two wheels (except tandems) and owns all of them. He even has proper little outfits to match. As a result, I have watched many many hours of YouTube-videos of happy guys crashing down mountains on little bikes.

Infected by his enthousiasm, thought I’d have a go, cause it looks fantastic. We selected a safe part of the country and off we went. Off to my adventure that would include lots of girly cries, shouting Wheeeeee! and some falling over, perhaps.

It was a boy bike. It was bloody sore on the girl parts and made my back ache because the frame was too long. Dressed in T-shirts and jeans I persevered. Up and up we went, BF teaching me about gears and pacing and distributing energy. It was bloody hard. I felt every bit of extra weight of my fabulous body. Every cell called out for a future gym subscription. But I had my own mental coach (in full MTB-gear) who reassured me and said it was just fun and I had nothing to prove. I walked bits. I swore bits. I gritted teeth and muddled on in the lowest gear.

Then: the first bit downhill and it was so worth it. I uttered girly cries, shouted Wheeeeee and frantically squeezed the back brake because it all went so fast. Gods it was fun. All the downhill bits were. Rattling over stones, squeezing through mud, racing over tarmac, even sliding into the high side of the road, brushing nettles with my face. BF thought it was tame and not off-road enough, but I was exhilirated by my first attempt. Proud as punch. Convinced this is my new hobby. I want a new gadget!