Hartjesdagenvrienden hadden me gevraagd mee te gaan naar een concert van Amanda Fucking Palmer. Ik kende haar niet, hoorde alleen dat zij de vrouw van schrijver Neil Gaiman was. En daar heb ik een zwak voor. Om half 8 stonden we vooraan het podium in de kleine zaal van de Melkweg in A’dam. Het werd een opmerkelijke avond, prima passend in het Fringe Festival dat gaande is in de stad. Opening door The Jane Austen Argument was prachtig. Voetstampende gitarist en accordeonspeler James Webley was vermakelijk en een cd’tje kopen waard. Amanda zelf had ik wat meer moeite mee, maar na haar eerste twee sets stond ik al drie uur op m’n poten met achter me de hele zaal in vervoering. Het werd me wat te benauwd, met te veel flashbacks naar de tachtiger en negentiger jaren. De vrouw heeft belachelijk veel energie en is tot middernacht doorgegaan. Ik niet. Althans, niet in de Melkweg.
Ik heb beslist genoten van de gasten die steeds werden geïntroduceerd en iedereen had overduidelijk veel plezier op het podium. Twee doventolken werkten zich in het zweet en gaven het geheel iets extra absurds. Toen Neil Gaiman op toneel verscheen, barstte de tent zowat uit zijn voegen. Op de foto heeft hij in zijn handen een tweezijdig beschilderde plank, die ter plekke werd geveild. Voor 700 euro verwisselde hij van eigenaar. Gaiman hing iets groens om zijn nek (voor het eerst in zijn volwassen leven denk ik) en zong samen met Webley en Palmer het hilarische Joan of Arc.
Al met al een uitstekende avond. Cultureel ook. Heel goed.
Comments