Mac nummer negen

De eerste Mac die ik kocht was een LC. Daarna volgde een Performa. Toen een G3 voor mij en een Bondi Blue iMac voor m’n vriend. De G3 werd een G4 en er kwam een iBook bij. Zijn blauwe iMac werd een witte iMac. De laatste aanschaf was een MacBook voor mij. En sinds vanmorgen heb ik een 21,5″ iMac. Over de aanschaf pieker ik altijd maanden. Het is toch zoveel geld en de vorige doet het toch nog en wat geeft het nou als je niet probeemloos twaalf programma’s tegelijk kan draaien…. En dan gaat de knop om en pin ik opeens ergens een enorm bedrag en overhandigt iemand me een grote kartonnen doos met een handvat.

En iedere keer weer voel ik diezelfde blijdschap als ik het glanzende apparaat uit zijn fantastische verpakking haal.  Het Sinterklaasgevoel, de innige tevredenheid van een – nog smetteloze – machine die nog sneller is dan de vorige. Installeren werd iedere keer makkelijker (het was nu een kwestie van “herstel vanaf Time Capsule Machine?” OK). Iedere keer minder draadjes en minder randapparatuur. Welcome, Mac Number Nine. Die ook gewoon George heet. Want sinds 1986 heten al mijn desktops George (en de laptops, uiteraard, Georgette). De enige die ik heb bewaard is de LC. De rest is allemaal doorgeschoven naar (schoon)moeders en marktplaatsen.

Ik aai de nieuwe over zijn bol (hij heet niet voor niets AaiMac) en voel me weer even een ouwe nerd. Lekker.

Drawing the line

I stood on the scales today and saw my weight. Now a lot of you may weigh yourself every morning, but I have not dared for months. If the amount on the scales was lower than I’d thought, I’d have an excuse to eat and drink some more. If the amount on the scales was higher than I’d thought, I’l be well-depressed, because I don’t make conservative guesses. And what do emotional eaters do when they feel low? Right.

Nerd goes cycling

Me, once I master this MTB thing properly.

I am a cerebral kind of girl. I prefer surfing the web to playing sports. My hand-eye coordination is imperfect and I am overweight. I love books, pubs and good food (but I don’t smoke!). BF loves motorbikes, racing bikes and MTB’s. He loves anything with two wheels (except tandems) and owns all of them. He even has proper little outfits to match. As a result, I have watched many many hours of YouTube-videos of happy guys crashing down mountains on little bikes.

Infected by his enthousiasm, thought I’d have a go, cause it looks fantastic. We selected a safe part of the country and off we went. Off to my adventure that would include lots of girly cries, shouting Wheeeeee! and some falling over, perhaps.

It was a boy bike. It was bloody sore on the girl parts and made my back ache because the frame was too long. Dressed in T-shirts and jeans I persevered. Up and up we went, BF teaching me about gears and pacing and distributing energy. It was bloody hard. I felt every bit of extra weight of my fabulous body. Every cell called out for a future gym subscription. But I had my own mental coach (in full MTB-gear) who reassured me and said it was just fun and I had nothing to prove. I walked bits. I swore bits. I gritted teeth and muddled on in the lowest gear.

Then: the first bit downhill and it was so worth it. I uttered girly cries, shouted Wheeeeee and frantically squeezed the back brake because it all went so fast. Gods it was fun. All the downhill bits were. Rattling over stones, squeezing through mud, racing over tarmac, even sliding into the high side of the road, brushing nettles with my face. BF thought it was tame and not off-road enough, but I was exhilirated by my first attempt. Proud as punch. Convinced this is my new hobby. I want a new gadget!