Omdat we het waard zijn

Laatst had ik dus een date (al uitgebreid besproken op Facebook). Het verschil met een gewone afspraak is ooit voor mij gedefinieerd door vriendinnen als “een afspraak met een man waarvoor je meer dan gemiddeld piekert wat je aan moet”. Ik probeerde dit te zien als gewoon een biertje drinken met een nieuwe kennis, maar dat lukte niet. Vooral ook omdat het mijn type helemaal niet was. Mijn type blijkt in de praktijk vooral samen te vatten als “helderblauwogig”, maar ik verbreed mijn blik. En daarbij was ik wel geïntrigeerd door deze meneer. Dus dacht ik wat langer na over hoe ik eruit wilde zien en dus voelde het als een date.

Over daten

Ik moest het er maar eens over hebben. Het is nu zes maanden na het definitieve einde van de verkering en het gaat meestal goed met me. Soms denk ik zelfs dat ik iets te uitbundig van het leven geniet, maar dat is ongetwijfeld een fase. Ik bedoel, hoe lang blijft het leuk om met vriend(inn)en te eten, te drinken en zingend aan de bar te hangen? Niet dan? Dat wordt ongetwijfeld vanzelf minder, wanneer ik bijvoorbeeld een nieuw vriendje heb, waarmee ik dingen binnenshuis doe. Ofzo. Want ik ben nu de hele dag met mezelf binnenshuis en hoe fijn vanuit huis werken ook is, soms is alleen eenzaam en dan wil ze naar buiten, naar de mensen toe.

Waar vindt een slimme vrouw een man die geestelijk gezond is, lekker werkt en bij voorkeur geen kinderen heeft, maar ze in ieder geval niet wil? Want echt, ze zijn er ook op mijn leeftijd nog en de kinderdiscussie hoop ik echt nooit meer te hoeven voeren. Ik deed wat zo’n beetje iedere vrijgezel tegenwoordig doet (o sorry, SINGLE) en probeerde online dating.

Ik vond het vreselijk. En wel hierom.

LDVD en laarzen

In tijden van zieligheid verander ik van een bruisend dynamisch ondernemer in een treurig hoopje consument. Ik nestel mij op de bank – in extreme gevallen met alle gordijnen dicht – en neem tot mij: televisie, film, eten en drinken. Liefdesverdriet is een chronische toestand en één die niet op te lossen valt met banknestelen. Men moet er immers ook op uit, al is het maar om de hond uit te laten of iets van boodschappen te doen. “Uit” wemelt echter van de herinneringen aan ooit, vroeger en nooit en is geen fijne plek om te zijn, wanneer hormonen en/of emoties de tranen uit het niets doen vloeien.

Sleutelsymboliek

Gisteravond heb ik hem zijn sleutels teruggegeven en hij de mijne. We hebben al veel vaker sleutels uitgewisseld. Woedend, vanaf grote afstand (Hier! Klootzak!) of met groot drama, snikkend in de hand gedrukt (Neem deze dan ook maar!). Maar nooit zo, met respect en voorbije liefde en vooral zo definitief.

Ik schreef hier zelden over mijn liefdesleven, dan had ik hem beloofd en het is ook wel zo netjes. Maar sleutelsymboliek is van een dusdanig ontroerende schoonheid dat ik één uitzondering maak. Het is zo… klassiek en herkenbaar. Wanneer een geliefde je de sleutels van zijn huis geeft, dan geven ze ook vertrouwen, verbinding. “Hier, neem maar. Heb toegang.” Dat geef je niet zomaar terug.

De relatie is al weken voorbij, maar we zijn allebei slecht in afscheid nemen en sms’ten nog troost en verdriet. Ik kon me er niet toe zetten om zijn sleutels terug te geven, want dat zou het laatste lijntje verbreken. Tot ik merkte dat ze als lampjes in mijn bewustzijn gloeiden. Ik begon hoopvolle scenario’s te dromen in een hopeloze situatie. Dit weekend hakte ik de knoop door. Het moest allemaal maar echt voorbij zijn. Digitaal had ik al opgeruimd: zijn naam uit het favorietenlijstje op de telefoon, al onze foto’s op CD, alle 3143 SMS’jes in PDF (the nerdy break-up). En bij gebrek aan ringen moesten dan nu ook de sleutels terug.

Het was mooi en volwassen en uiterst verdrietig. Hij gaf me een plastic tas met mijn laatste spullen, een rare collectie met onder andere een platenspeler en een zak hondenbrokken. Een laatste kus, een laatste omhelzing, korte woordjes van afscheid. Dag lief, dag liefde. En toen ging de deur dicht.