Gay Pride 2011

Last year was crazy, spending the Canal Parade on a boat in the pouring rain. This year I showed my support for a whole week, I think. Amsterdam felt festive, people were happy and looking forward to big parties at the weekend. Saturday I cycled very early to a preselected spot on the Amstel (Weesperzijde). There I met a random group of people who all felt like going on a school trip. They brought snacks and drinks, they liked each other and shared a vast amount of cava and prosecco (because beer makes you go to the toilet too often). Weather was great, except for one enormous pour-down that send squealing men in panic to the nearest bit of cover (umbrella’s, truck doors, shops, bars and random boats). Other people immediately took their place. We danced in the rain.

An otherwise sunny afternoon was followed by a long night with lots of dancing and singing and chatting to weird and happy people.

Zeldzame woordcombinaties

Het Amsterdamse nachtleven heeft een hoop interessante mensen en ik heb een ongeneeslijke nieuwsgierigheid naar hun verhalen. Deze ontmoetingen resulteren vaak in ongebruikelijke woordcombinaties wanneer ik ze probeer te beschrijven, zoals biseksuele Turkse zeeman en Libanese lesbische milieuactivist. Dit weekend had ik de taalkundige hoofdprijs: een Transylvanische alcoholistische schandknaap. Hij dronk minstens twee flessen wijn per dag, omdat hij anders niet in slaap kwam. Met 35 zag hij er minstens tien jaar ouder uit, waarschijnlijk te wijten aan zijn maagbloedingen en falende lever. Na Roemenië ontvlucht te zijn voor woekeraars, verdiende hij in Nederland geld door mannen op te pikken in gay café’s. En dat terwijl hij hetero was, soort van.

Hij opende zijn portemonnee om een foto te laten zien van zijn zoontje, nu zeven. Het pasfotootjes was strategisch over het hoofd van zijn ex-vrouw geplakt op de vale familiefoto eronder. Hij was nog steeds bitter over de scheiding. Zijn kind sprak hij soms via internet. Zijn eigen vader had hem vaak geslagen, maar hij had zijn zoon nog nooit aangeraakt. Alleen om te knuffelen.

Gezien het aantal talen dat hij sprak was zijn reis naar Amsterdam een lange geweest. Ergens achter de alcoholwalmen zag ik nog vaag de schittering van de jongensachtige charme die hij ongetwijfeld ooit dagelijks had. Zijn vrienden vertelden hem dat hij had opgegeven, zei hij, maar hij wist zeker dat het ooit nog een keer allemaal goed kwam. Hij lachte naar me met ogen die leken op die van mijn vriendin D. en bestelde nog een biertje.

Grappig

Het was enorm druk in het homofeestcafé. Het stapvriendinnetje en ik konden geen kant op zonder tegen iemand aan te hangen. Overal mannen en iedereen moest erlangs. Een dronkenlap in een wit polo’tje dacht dat dansen hetzelfde was als z’n heupen vooruit duwen en tegen onvrijwillige danspartners oprijden. Ik draaide hem richting zijn vrienden, waarvan er een me verzekerde dat de beste man niks kwaads in de zin had. “Ik heb een hond,” zei ik, “en als hij zo doet krijgt’ ie een emmer water over zich heen.” Stapvriendinnetje noemde hem vervolgens consequent ‘de hond’. “O jee, daar komt de hond weer.” Gezellig was het wel, maar de drukte werd me wat te veel. “Lekker toch,” zei een man naast me, “al die mannenlijven om tegen aan te staan.” Ja, zei het stapvriendinnetje. Helemaaaaal niet, zei ik. “Ben je lesbisch?” vroeg de man. “Nee, sarcastisch.”

Soms vind ik mezelf zo grappig.

 

Alweer een doorsnee avond

“Wereldberoemd feestcafé” de HotSpot - en fav0kroeg van ondergetekende – was gisteravond omgetoverd tot ‘t Vrije Schaep. Sanseveria’s op de bar, pretzels en olijven, een lullig gehaakt gordijntje voor het raam en een vliegengordijn in de deur. De mannen hadden zelfs een geweldig jaren zeventig-behangetje op de muren geplakt en ook een schilderij van het zigeunermeisje ontbrak niet. Het personeel was verkleed als personages uit de serie. Dochter Arean ‘speelde’ haar moeder. “Kom vroeg”, zei mooie Paul-van-achter-de-bar, “het wordt druk.” Ik was een beetje te vroeg en sprak daarom af met meisje M. (het stapvriendinnetje van die avond) in ‘t Mandje. Ook een historische tent, overigens. Ik schoof aan bij Paul-met-de-Nokia-3310 en hij kletste wat.

Kort nadat meisje M. was gearriveerd, stroomden vijftien cowboys het kroegje in.  

Shoarma Surprise

Dinsdagavond stapavond en deze keer sloot ik hem klassiek af met een broodje shoarma. Terwijl ik wachtte op mijn bestelling, kletste ik met de student die zijn eigen broodje had. Vier-, vijfentwintig jaar, jasje, dasje, mooi haar, beslist niet onaantrekkelijk. Keek een beetje lodderig uit de ogen, maar ja, wie van ons niet op dat nachtelijk uur. Ik nam mijn tasje eten aan en voordat het dankjewel uit mijn mond was verdwenen, zei de student: “Mag ik met je mee?” Dat rijmt op Nee. Ik gaf ‘m een kuis kusje op de wang en tante Karina vluchtte de tent uit.

Als dit zo doorgaat dan ben ik aan het eind van het jaar trots op het aantal waarmee ik *niet* naar bed ben geweest. Game on.

Over brillenleed en Brits OV

Mijn armen worden steeds korter en daarom heb ik steeds vaker een bril nodig. Voor achter het scherm, voornamelijk, maar ook als leesbril. En sinds kort neem ik ‘m ook mee als ik uit ga. Dat doe ik nadat ik een fles wijn bestelde van 30 euro omdat ik dacht dat hij 20 kostte. Maar nu kan ik wel de menukaarten lezen, het zit nog niet in m’n systeem dat ik even controleer dat ik de bril ook weer in m’n tas stop. Dus ligt hij nu nog op een tafeltje op de Zeedijk, vermoed ik.