Moby is de fail whale?
Twitter maakt me gek. Het voedt mijn psuedo-ADHD en vergroot mijn natuurlijke neuroses. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik achterloop. Dat alle anderen veel meer weten dan ik. Dat ze bij een elitaire voorhoede horen die wel gratis naar vakinhoudelijke evenementen mag. Dat ik mijn tijd efficiënter zou moeten indelen. Dat ik te veel geniet van het leven en te weinig bezig ben met Personal Branding.
Pod People
The Dutch Journalist Union (NVJ) organised an evening about the digital future, how journalists can work with the web, how we can be found, etc. The difference in presentations was fairly incredible. A Twitter addict talked hashtags and SEO, losing half the audience in the process. The NVJ webmaster tried crowdsourcing to improve their website, and he lost the other half of the audience. As one visitor said: “What is this? A pre-meeting so he doesn’t have to prepare for his real meeting?” Definite highlight was the movie We Live in Public (2009) by Ondi Timoner, the rather disturbing story of “the greatest Internet pioneer you’ve never heard of, visionary Josh Harris.”
Ach, BUMA dacht een besloten persconferentie te geven. De camera’s van GeenStijl werden al snel weggestuurd. Binnen een kwartier stroomden de tweets binnen dat het geluid van de persconferentie live te volgen was. Samenvattingen kwamen links en rechts binnen. Woordvoerder van BUMA pareerde zwetend de vragen van (terecht) niet-begrijpende journalisten en bloggers. Moeten ze nu wel of niet betalen? Bedrijfsmatige bloggers moeten dokken via BUMA. Particuliere bloggers dokken straks indirect, omdat BUMA afspraken wil met platforms als YouTube. In Engeland is dat al gelukt, voor het eind van het jaar hopen ze de deal in Nederland rond te hebben. We gaan het zien.
Het was voor het eerst dat ik de kracht van Twitter zo meemaakte. Realtime commentaar bij een realtime evenement. Geweldig. Ik luister nog even verder… Goed amusement, dit.
what you see online
Comments