Advertentie FAIL

Marktplaats is altijd een bron van vermaak. Ik verbaasde me net over een studio op “een van de meest unieke locaties*” in het centrum, maar deze vind ik nog mooier:

I.M. de makelaar

Het bleek inderdaad te mooi om waar te zijn. De makelaar (I.M. van de Amsterdamse Maatschappij) die mij misprijzend een starter noemde en mij voor niets naar zijn kantoor liet komen, stuurde mij eindelijk dan een concept huurovereenkomst voor een “woon-werk-object”. Hierin stond duidelijk dat ik er alleen mocht werken. Enige andere bestemming moest ik zelf maar uitzoeken. Dat heb ik gedaan bij de gemeente en daar bleek iets raars aan de hand. Toen ik daarop doorvroeg kreeg ik vrijdagmiddag om half 6 te horen dat de eigenaar zich had teruggetrokken. “Hij wil niet aan u verhuren en hij zegt ook niet waarom.” I.M. communiceert niet, hij deelt mede. Zoals zijn factuur van 450 ex btw niet bespreekbaar was (“Dit is niet onderhandelbaar”) gaf hij nu ook eenzijdig aan het gesprek te gaan beëindigen. Hij legde niets uit, verontschuldigde zich niet, hij haalde zijn schouders op, trok de deur van zijn kantoortje achter zich dit en vertrok naar zijn eigen koopwoninkje om weekend te vieren.

Ik ben woedend. En dat niet alleen. Ik ben wanhopig, want nu begint het hele circus weer van voor af aan. Het zoeken, het bedelen, het laten lichten van mijn doopceel. Zo heb ik volgende week een afspraak bij de Hypotheker, waar ik niet alleen mijn jaarcijfers van drie jaar moet meenemen, maar ook een kopie aangiften en aanslagen. (En nee, ik heb nog steeds de juiste cijfers niet, want de nieuwe boekhouder heeft het te druk). Alles gaat op regeltjes en cijfertjes en niemand kijkt naar de menselijke maat. Ik word er moedeloos van. Misschien moet ik maar een baantje nemen, dat begrijpen ze tenminste.

Starter

Had ik al eens geroepen, hoe moeilijk het is voor een freelancer om een huis te vinden in Amsterdam. Huren is duur, kopen is onmogelijk. Nou ja, die klaagzang ga ik hier niet weer aan, want ik vond immers een ideaal pandje. De vraag was even of de makelaar en eigenaar me serieus genoeg vonden om de 50m2 (mwoehaha) te mogen bewonen en -werken. Dat vonden ze en vanmorgen had ik het huurcontract zelfs zullen tekenen, ware het niet dat de makelaar nog geen tijd had gehad om het concept op te stellen. En me toch laten opdraven, samen met mijn vriendin de advocaat. (Gezamenlijk uurtarief: 250 euro). Spontaan trok de makelaar ook nog even een nota voor administratiekosten uit zijn zak, drie keer hoger dan voor een particulier. Ik moet dus betalen voor een dienst waarom ik niet heb gevraagd, namelijk het lichten van mijn eigen doopceel. Broodnodig, aldus makelaar, want ze namen toch wel een risico met een starter. “Wat zegt u nu?” (Ik ben ruim tien jaar bezig en dat weet hij). Hij sputterde en ik maakte zijn zin af: “U bedoelt iemand met een lage omzet.” Dat bedoelde hij inderdaad. Ik maakte met opeengeknepen lippen een “hum”-geluidje en ging achterover zitten.

Later heb ik nog even gegoogled op “gemiddelde omzet freelance journalist“. Had hij ook moeten doen, had mij een hoop administratiekosten bespaart.

Dat je als makelaar de markt van je klanten niet kent is nog wel te begrijpen. Dat je echter in eigen markt elke vorm van klantvriendelijkheid laat varen is onvoorstelbaar.

Een freelancers huizengekte

Nee! Samenwonen is geen optie!

Het is een obsessie: andere woonruimte vinden in Amsterdam, tegen een lagere huur dan ik nu heb. Liefst begane grond vanwege oude hond of anders met lift, in ieder geval met ruimte voor een extra bureau met boekenkast én een beetje dichtbij het centrum a.u.b., in een redelijke buurt. Zelfstandig, om te wonen en te werken en dat voor ongeveer 850 euro (exclusief GWE & belastingen).