Niet weer die koelkast

koelkastWanneer het gesprek over draadloze communicatie gaat, en over internet, remote datatransfer en dat soort zaken, dan begint er altijd wel iemand over ‘de koelkast die zelf melk bestelt’. Het ultieme in draadloze communicatie is kennelijk een huishoudapparaat dat ons calciumniveau op peil houdt. Deze intelligente koelkast houdt bij wat de voorraad is van onze levensmiddelen, belt bij het bereiken van een bepaalde grens de supermarkt, doet een bestelling, en zorgt er vervolgens voor dat de melk wordt betaald en afgeleverd. Over het open doen van voordeur en koelkastdeur om de melk binnen te laten, daar gaat het gesprek maar zelden over. En hoe echt is dit? Dat het technologisch mogelijk is, vooruit. Maar zit de consument hier wel op te wachten? Hoeveel van die fantastische plaatjes, geschetst door technologische visionairs, zijn er nu werkelijk waar? Een korte zoektocht naar de echtheid van de melkbestellende koelkast.

Er is nog niks
Paul Terpstra is hoogleraar consumententechnologie en productgebruik bij de Universiteit van Wageningen. Wat is er volgens hem aan huishoudelijke apparaten op de markt die draadloos communiceren? “Er is nog niks. De fabrikanten van communicatieapparatuur zijn best geïnteresseerd, maar er zitten veel haken en ogen aan het geheel. De huidige apparatuur is er niet op ingericht, en geen fabrikant die de eerste wil zijn om zoiets te laten ontwikkelen omdat er dan gewoon geen afname van is. Daarbij moet je je afvragen wat je ermee opschiet. Wat zou de consument willen? De verwarming die je op afstand kan bedienen? Daar is een thermostaat voor. De oven of magnetron? Iemand zal het eten uit de koelkast of diepvries moeten halen en in de oven zetten. En een magnetron is per definitie een snel apparaat, gemaakt om op te wachten. Voor wasmachine, vaatwasser en droger geldt ook dat er iets in moet zitten voor het nut heeft om het ding aan te zetten. De gordijnen dicht of het licht aan? Ik weet het niet.

Vraag jezelf af welk risico je toevoegt. Alles moet met elkaar verbonden worden, en dat moet weer communiceren via de telefoon. Het komt wel, maar niet zo snel en er zal veel moeten veranderen. Het koelkastverhaal is een goed voorbeeld van ‘technology push’. Er staan techneuten te trappelen om dergelijke apparaten te maken. Nederland alleen al heeft zes miljoen gezinnen, en dus afnemers. Maar als de consument er niet op zit te wachten, wordt het te duur om te maken.”

Eerst de logistiek
Hoe zit het dan met het bestellen van boodschappen? Stel dat een apparaat of, je moet er niet aan denken, de eigenaar van het apparaat zelf boodschappen wil bestellen zonder te winkelen. Een snelle blik op internet biedt allerhande on-line boodschappenwinkels. Van olijfolie tot diepvrieskippen, er is van alles te koop. Maar waar wordt het afgeleverd? Albert Heyn (www.ah.nl) bezorgt in 40% van Nederland, voornamelijk in die gebieden waar supermarkten sowieso al dicht bezaaid zijn. De boodschappen worden afgeleverd “tot in de keuken, als de klant dat wil”, aldus voorlichter Marjan Rozemeijer. Mits de klant de deur open doet, natuurlijk. Gaat AH dan misschien werken met slimme opslagdozen? Smartboxes bijvoorbeeld, ontwikkeld in de VS, zijn ontvangkluisjes voor bestelde goederen. Het af te leveren product, of het nu een postpakket is of een doos met boodschappen, is door de leverancier voorzien van een barcode. De pakketbezorger scant de barcode met een handscanner, en seint de code naar een ontvangstmechanisme in huis. De ontvanger herkent de zending, en opent de deur van de Smartbox. Misschien iets voor James? Rozemeijer: “In Nederland bestaan ze nog niet. We sluiten voor de toekomst niets uit, maar voorlopig doen we er niets mee. Het regelen van de logistiek is op dit moment het belangrijkst. Dat willen we eerst goed hebben. Daarnaast streven we naar uitbreiding van deze dienst in meer delen van Nederland.” Rozemeijer haast zich te zeggen dat het on-line bestellen van levensmiddelen een kwestie is van “e-commerce binnen een portfolio van formules. De winkel en het winkelen blijft bestaan!” De mogelijkheid om in de nabije toekomst vanaf het mobieltje een boodschappenlijstje door te sturen wordt ook niet uitgesloten, maar er wordt evenmin aan gewerkt.

De grilligheid van de klant
De ‘nieuwe generatie internetgoeroe’ Dan Quakernaat (www.quakernaat.com) ziet het helemaal niet zitten dat apparaten boodschappen gaan bestellen voor mensen. “Je moet een fijnmazig technologisch netwerk hebben, dat aansluit bij de grilligheid van de klant. Qua programmering moeten er zoveel aannames gedaan worden voordat het werkt. Stel dat ik verse basilicum wil hebben uit de winkel, en het blijkt op te zijn. Wat wil ik dan? Gedroogde? Diepvries? Op olie? Of helemaal geen basilicum? Als ik jou mijn boodschappenlijstje geef gaat het al mis.”

Quakernaat is wel gecharmeerd van draadloze apparaten, en beweert hele sexy dingen te doen met zijn GSM en Palm. Maar hij mag de zaken ook graag in perspectief plaatsen. “Kijk nou eens naar het mobieltje. Zes jaar geleden bestond het bijna niet, en nu loopt heel Nederland met zo’n ding in de hand. Of het vanzelfsprekend is. Maar het blijft natuurlijk een technologisch hoogstandje. Autonavigatiesystemen zijn nu redelijk nieuw. Ik durf te wedden dat over drie jaar iedereen het heeft. Ik ben filosoof van huis uit, en geïnteresseerd in de gevolgen die technologische ontwikkelingen hebben voor mensen. De komst van het 1-2-3-spreadsheet bijvoorbeeld maakte het voor een complete beroepsgroep (accountants) mogelijk te gaan freelancen. Dat is interessant. Maar wat bedrijven doen is mensen overspoelen met technische details. Het gaat met draadloze toepassingen net als met PC’s: er wordt vooral gebruld over technisch gelul en er worden beloftes gemaakt die niet waar zijn. Het is veel makkelijker om dingen technisch uit te leggen in plaats van praktisch. Maar de gebruiker wil geen technische verhalen. Wil hij echt zijn sterrenbeeld controleren in de disco of tijdens het parachutespringen? Maar eerst is er nu eenmaal de hype over de techniek, dan wordt het gemeengoed en vervolgens vergeten we de geneugten. We hebben e-mail geaccepteerd en wat we nu willen is een sexy flash-site die vanwege de grootte nimmer is te openen.”

En de betaling?
Dus we hebben een koelkast die niet kan winkelen en een boodschappendienst waar je de deur voor open moet houden. Hoe zit het dan met de laatste stap in het melktraject: de betaling. Theo van Haastregt is werkzaam bij Ericsson. Hij kan in detail uitleggen waar het zwaartepunt ligt van betalen per mobiele telefoon. Dat is namelijk de beveiliging.Voordat een transactie kan worden voltrokken, moet eerst bekend zijn wie de betaling authoriseert, of die identiteit klopt en waar dat gecheckt kan worden. Die controle kan op twee plaatsen gebeuren: aan de telefoonkant of aan de serverkant. Het controleren en bevestigen van de identiteit aan de serverkant gebeurt al langere tijd. Denk aan elektronisch bankieren. Voor de telefoonkant is er nu iets ontwikkeld dat een Wireless Identity Module heet, een WIM. Het is een draagbare identiteit die in een telefoon kan worden geklikt (dual SIM) of er op (dual slot) of los in de zak past. Aan bepaalde types telefoon kan een creditcard of andere betaalpas worden geklikt. Maar dan? Je kunt nu al met je creditcard mobiel betalen door het nummer door te bellen. Van Haastregt: “Het is nu technisch mogelijk om mobiele diensten mobiel te betalen. De vraag waar het om draait is wat voor diensten mensen dan willen. Onderzoek wijst uit dat mensen e-mail willen kunnen versturen vanaf hun mobiele telefoon, en verkeersinformatie ontvangen. Voor die diensten zal betaald moeten worden en dat kan met zo’n WIM in combinatie met een betaalpas.

Wat dit jaar op de markt komt is de wireless wallet. Dat is een los apparaatje, dat een identiteit een chipkaartlezertje bevat.” De draadloze portemonnee communiceert tussen chipkaart en telefoon en maakt draadloze betaling mogelijk. Mits de ontvangende partij de betreffende chipkaart of creditcard of betaalpas accepteert. Er is alleen nog geen standaard ontwikkelt, en ook de banken zijn het nog niet eens over de toekomst van draadloze betaling.

Goed nieuws
Voor liefhebbers van intelligente koelkasten is er toch goed nieuws. Ericsson heeft samen met een Electrolux een koelkast ontwikkelt met een beeldscherm, die eind dit jaar op de markt wordt verwacht. De achterliggende gedachte is dat de koelkast het middelpunt van het huis is. Gezinsleden kunnen op de koelkast videoberichten achterlaten, telefoontjes plegen en internetsites bezoeken. En dat is toch veel leuker dan melk bestellen.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s